Ik word gewekt door een zacht geluidje, onze Labradoodle zegt op haar eigen bescheiden manier dat ze naar buiten moet. Ik zwaai mijn benen buiten bed en word onmiddellijk uitbundig begroet. Nog slaperig glimlach ik in het donker.. Er moet eerst een volle minuut geknuffeld worden voor we aan de dag kunnen beginnen. Maar ik geloof dat hond en baas er evenredig van genieten! Als ik even later de voordeur achter mij dichttrek springt Gigi al vrolijk voor me uit. Ze doet me opnieuw glimlachen om haar enthousiast dansende krullenvacht. Het is donker én koud. Ik adem de frisse lucht tot diep in mijn longen, fijn is dat! Bij het…

Trigger warning : over depressie. Dit word een pittig blog verhaal voor mij. Ik zit hier achter de laptop gewoon even moed te verzamelen. Ik vind het best ‘een dingetje’ om te vertellen hoe het met me gaat. Ik zoek naar duidelijkheid in het zachte censuur van de liefde.. Ben of ken je iemand met een depressie? Klik dan zeker op de geel gekleurde links in dit verhaal. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen. Terugkijkend zie ik eerst de diepe burn-out gevolgd door twee maal een depressie, waarvan ik nu aan het ‘opkrabbelen’ ben. Deze afgelopen jaren onder ogen komen maakt me verdrietig. Rouw om verlies…

Waarom het hier wat stiller is.. De oplettende lezer heeft wellicht opgemerkt dat de frequentie van de blogverhalen beduidend lager is de laatste weken. Het gehele jaar 2023 heb ik elke week, en soms vaker een schrijven mogen delen. Het is een combinatie van factoren waardoor mijn gepassioneerde schrijven wat is afgezwakt. Geen vloerkleed. Eerlijk gezegd overheerst de laatste tijd het verdriet om wat ik verloren ben de afgelopen jaren. Ik had laatst een zus in het geloof op bezoek en we mochten spreken over de dingen van de HEERE. Wat een geschenk! Ik vertelde haar dat dit blog niet ‘mijn vloerkleed’ is. ‘Gooi alles maar op het kleed!’ Dat…

Een wit gevroren land, een heerlijk samen zijn. We kijken terug op een paar bijzonder mooie dagen. Mijn man en ik zijn afgereisd naar de voor ons relatief onbekende provincie, Drente. Vanuit het knusse vakantiehuisje zijn we al twee dagen op pad geweest. De eerste ochtend werden we wakker in een witte wereld.. Wat een verrassing! Na het ontbijt stappen we in de auto, en rijden richting het natuurgebied ‘de Hondsrug’. Het sprookje dat wacht maakt ons stil.. Ik ben in dit moment nog steeds verlegen om woorden. We raken niet uitverwonderd van alle takken vol fragiele vlokken. Het gouden zonlicht valt door het dennengroen en de sneeuw knoerpt vrolijk…

De hamvraag. Pas kreeg ik weer de vraag van een kennis. Hoe gaat het met je? Er is een periode geweest dat ik niets liever wilde dan dat mensen dit mij zouden vragen.. Nu is het vooral een vraag waar ik niet goed raad mee weet. O, ik ben bijdehand genoeg en kan vaak heel goed benoemen hoe en wat.. Maar ik merk dat ik me enorm geremd voel. Mijn ervaring is dat mensen eerlijkheid soms zo moeilijk kunnen dragen.. Allereerst, ik krijg de vraag zelden. Dat is ook logisch want ik heb nog erg weinig ‘sociale batterij’ daarom zal je mij niet zien op feestjes. Ik ben al blij…

Grijze wolken pakken samen, in de verte rommelt iets. Toch wil ik zo graag naar buiten dat ik het risico op een ‘nat pak’ maar voor lief neem. Ik veter mijn wandelschoenen dicht en gris nog snel mijn draadloze oortjes mee. De schrik van harde geluiden wil ik liever voorkomen. Terwijl ik de voordeur achter mij dichttrek klinkt de regel van het eerste lied; ‘Heer Uw licht en Uw liefde schijnen, waar U bent zal de nacht verdwijnen’. Ik loop de straat uit, als ik heel eerlijk ben is het de laatste tijd best vaak nacht in mijn leven.. Begrijp me niet verkeerd, de HEERE is bijzonder goed voor mij.…

Heb je ook wel eens het gevoel dat de dingen die je probeert op te bouwen, afbrokkelen onder je handen? Voor mij is een hardnekkige struggle in mijn leven; mijn mentale gezondheid. Ik ben ergens de tel kwijtgeraakt van hoelang het al geleden is. Dat ik thuis kwam te zitten met een burn-out. Is het zeven of alweer bijna acht jaar terug? Elk facet van mijn leven is hard geraakt. Het was een keten van heel veel dingen inleveren en loslaten. Het is als dagelijks waden door hoog water, worstelend vooruit. Er lijkt werkelijk geen einde aan deze moeilijke weg te komen! Een doorn in mijn leven. “… is mij…

Legio redenen tot vreugde vandaag! Ik ervaar ook echte blijdschap en vrede in de HEERE. Ik zal enkele voorbeelden noemen. Vanavond mochten 13 jonge mensen belijdenis van het geloof afleggen. En zich daarmee aan de Heere en onze kerkelijke gemeente verbinden. Dat maakt me zo blij! Een andere grote zegen in mijn leven; dat er zoveel wederzijdse liefde mag zijn in ons huwelijk. En een heel ‘gewone zegen’, de zon mocht schijnen de afgelopen dagen! Ik kon weer genieten van het buiten zijn. Ik had ook weer de kracht om dingen in de tuin te doen. Zo was er een overvloed aan allerlei moois, gewoon in de dagelijkse ‘kleine’ zegeningen.…