“Helende regen en ‘het beestje’ heeft een naam.”
Grijze wolken pakken samen, in de verte rommelt iets. Toch wil ik zo graag naar buiten dat ik het risico op een ‘nat pak’ maar voor lief neem. Ik veter mijn wandelschoenen dicht en gris nog snel mijn draadloze oortjes mee. De schrik van harde geluiden wil ik liever voorkomen. Terwijl ik de voordeur achter mij dichttrek klinkt de regel van het eerste lied; ‘Heer Uw licht en Uw liefde schijnen, waar U bent zal de nacht verdwijnen’.
Ik loop de straat uit, als ik heel eerlijk ben is het de laatste tijd best vaak nacht in mijn leven.. Begrijp me niet verkeerd, de HEERE is bijzonder goed voor mij. God is goed! Door heftige gebeurtenissen in het afgelopen jaar heb ik het nu psychisch zwaar. Laat ik het beestje maar gewoon bij de naam noemen; het is een depressie.
Mount Everest. Ik hoorde laatst iemand vertellen over hoe hij een diepe depressie beleefde. ‘De krachtinspanning die het mij kost om mijn benen uit bed te krijgen in de ochtend is gelijk aan het beklimmen van de Mount Everest.’ Het raakte mij, om de herkenning. De laatste keer dat ik echte griep had is alweer even geleden. Ik had pas laat in de gaten dat het totaal uitgeputte gevoel in mijn lijf dit keer door een virus kwam..
Energie management. Nadat je helemaal bent opgebrand kun je niet gelijk over gaan op het leren van ‘energie management.’ Natuurlijk is dat wel belangrijk, maar zeker geen prioriteit voor iemand die een depressie heeft. In het Engels staat er deepressed (diepe rust) dan zit het antwoord al in de naam van wat er eigenlijk gebeurd; het lichaam haakt gewoon af. Het zegt: ‘ik speel dit karakter niet meer’. Mentaal ziek zijn is meestal niet zichtbaar aan de buitenkant. Na onze vakantie kreeg ik het compliment; ‘je ziet er goed uit!’ (want lekker kleurtje). Ik glimlach dan en zeg ‘dankjewel’. Want het is een lief compliment en het zijn oprecht vriendelijke woorden. Alleen voelde ik me op dat moment alles, behalve goed.
De lepelmetafoor is een theorie die gebruikt wordt om iemands beschikbare mentale en fysieke energie te beschrijven.
De metafoor wordt met name gebruikt door mensen met een functiebeperking of chronische ziekte die samengaat met vermoeidheid. – Ik citeer hier Wikipedia.
De lepels zijn een visuele representatie van de energie-‘eenheden’ die iemand in de loop van de tijd nodig heeft voor allerlei activiteiten. Van het opstaan uit bed en douchen tot het uitvoeren van werk en hobby’s. Ook het onderhouden van het contact met familie en vrienden vraagt lepels. Voor mij is het zo dat ik na het opstaan, douchen, ontbijt en stille tijd vaak al de helft van mijn lepels ‘op’ zijn.. Met een siësta kan ik soms weer een of twee lepels ‘bijwinnen’ maar die heb ik dan ook broodnodig om het einde van de dag te halen.
We wandelen verder.. Terwijl mijn schoenen ritmisch over het asfalt gaan vraag ik me af of het vertellen over mijn depressie niet te heftig zal zijn voor mensen. Toch geloof ik dat het goed is om het taboe te doorbreken. Tegelijkertijd is er over nadenken en er woorden voor vinden juist nu ook zo moeilijk voor mij..
Zo loop ik zomaar wat te piekeren. Ik kom weer tot mijzelf als de eerste grote regendruppels beginnen te vallen. Oké, Buienradar had duidelijk ongelijk vandaag. Ik wil graag naar de kippen toe dus loop gewoon in rustig tempo verder richting onze volkstuin. Heel veel sneller gaat niet vandaag. Ik adem de frisse regengeur tot diep in mijn longen en laat bij het uitademen mijn schouders ontspannen. Eigenlijk best lekker zo, wandelen in de regen! Dan breken de hemelsluizen pas écht open. De regen is lauw en doordrenkt al snel mijn haren en kleding. Ik richt mijn gezicht naar Boven en laat de zegen stromen.
“U echter, HEERE, bent een schild voor mij, mijn eer;
Psalmen H3 vers 4
U heft mijn hoofd omhoog.”
U heft mijn hoofd omhoog. Mijn hart is als de droge grond die zacht word gemaakt. Ik neem een kleine omweg door het groen en wandel onder een rij hoge populieren door. Nu klinkt een nieuw lied in mijn oren.. De tekst resoneert tot diep in mijn ziel; ‘tot aan die dag, wil ik weten wie U bent. Wil ik leven dicht bij U, en mij geven in aanbidding!’ Het overvloedige regenwater op mijn gezicht word vermengt met zout als het lied verder gaat;
“Ik verlang zo naar die dag!
Dat ik neerkniel aan Uw voeten en ik U mag herkennen aan Uw stem.”
Mijn hart breekt van verlangen. Dit is het zoetste soort gebrokenheid dat ik ken, want ik weet Hem hier, wandelend naast mij. Zijn stille aanwezigheid is in het zegenende water op mijn huid. Ja, Hij is in de doorbrekende tranen want ook dat is een geschenk voor mijn pijnlijke ziel. De grijze sluiers worden even opgelicht in de hoop op de eeuwige toekomst met Hem! Op een dag zal alles nieuw zijn. God maakt zonder twijfel alles goed!
Verlicht en dankbaar wandel ik verder. Ik passeer een jongerenkeet en besluit even naar binnen te gaan om wat foto’s te nemen. Want fotogeniek is het hier wel, de kleurige graffiti springt me tegemoet. Iemand heeft een legpuzzel omgekeerd op de vloer. Een chaos aan puzzelstukjes.
“De grote puzzel van mijn leven.
Alles door elkaar en niet af.
Toch, een glimlach.
Ook van onder af gekeken, weet ik:
‘het komt goed.’
Deze puzzel is aan Hem gegeven.”
FdW – Beauty in the Broken
Vertrouw op de HEERE met heel je hart,
en steun op je eigen inzicht niet.
Ken Hem in al je wegen, dan zal Híj je paden rechtmaken.
Spreuken 3.5-6
Lees tip: Psalmen H42 & Jesaja H40 vers 27-einde
Tot blogs!
BLOG 42 – Dinsdag 12 september 2023
