“Bij het Altaar, gevoed uit dankbaarheid.”
In de verte blaft een hond, hoger in de heuvels klinkt het geluid van een kettingzaag. Het riviertje kabbelt gestaag langs de oever. De najaarszon heeft nog flink wat warmte, een briesje brengt van tijd tot tijd wat verkoeling. Het is goed hier te zijn! Het kerkje naast de camping luid zowel ’s ochtends vroeg als begin van de avond haar klok. We zijn de afgelopen week weer afgereisd naar Luxemburg. De afgelopen jaren bijna vaste prik voor ons, want wat een prachtig land!
Na opnieuw een bijzonder mooie preek deze zondagochtend, jeuken mijn vingers nu voor een nieuw blog verhaal. De afgelopen maand zijn er meerdere dingen gepasseerd die mijn leven op de grondvesten deden schudden. Onder andere rond de gezondheid van onze hond, over deze meer dagelijkse dingen deel ik regelmatig op Instagram. Zo is er ook steeds weer de opleving van oude pijn, de duisternis kan soms haar lange vingers naar mij uitstrekken. Maar ik werd ook herinnert aan het volgende:
“Hij heeft ons getrokken uit de macht van de duisternis en overgezet in het Koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde.”
Kolossenzen 1.13
Voedsel van Boven. De HEERE is bovenmate goed geweest voor mij, in herleefde oude en in nieuwe beproevingen is Hij zó nabij! Het is werkelijk zo wonderlijk als Hij spreekt, en dat doet Hij keer op keer. Soms in een Woord dat jaren geleden in mijn hart kwam en waar dan nu nieuw licht op valt. Tijdens de preek, de verkondiging van Gods Woord zijn er zomaar zinnen die oplichten, die raak zijn. Hij spreekt ook via de dag teksten in de Bijbel app. In dagboekstukjes legt Hij zomaar Zijn vinger bij een onderwerp waar geen mens van weet. Als Hij een eerder gesproken Woord opnieuw glashelder voor ogen uitstalt.
Het doet mij vaak beschaamd staan, ik vergeet zo gemakkelijk. Mijn hart is zó dwaalziek en mijn geest veel te gemakkelijk ontmoedigd. Maar God is getrouw, Hij laat niet los wat Zijn hand begon! Hij rijgt Zijn beloften als parels aan mijn levenssnoer. Onbreekbaar, onwankelbaar is Zijn ontferming! Zo mag ik keer op keer voedsel ontvangen in grote vragen en in de kleine zorgen van elke dag. Ja, dag aan dag is Hij er bij!
“Er is geen taal voor de liefde waarmee Hij mij troost als ik mij gestoten heb. Het ontbreekt mij de woorden, de rust en zekerheid die er ligt, in Zijn hand die mij leidt!”
Beauty in the Broken
Aren rapen. Zoals Ruth, daar lazen mijn man Maarten en ik, de afgelopen dagen over in ons dagboek. Dat is als het knielen van de pelgrim op het veld van zijn Maker. Dat is zielenbrood ontvangen. Het stille trekken van de Geest zodat de pelgrim keer op keer herinnert word elke dag opnieuw bij God te zijn. Dan mogen er in het leven van Gods kinderen ook momenten zijn .. die hoef je niet op te schrijven maar worden in het hart gegrift.
“Toen het etenstijd was, zei Boaz tegen haar: Kom er hier bij en eet van het brood en doop uw stukje brood in de zure wijn. Zo zat zij neer naast de maaiers, en hij reikte haar geroosterd koren aan. En zij at en werd verzadigd en hield nog over.”
Ruth 2.14
Geroosterd koren. Als je vol bent van al wat Hij geeft. Ja, als je vol bent van de Gever Zelf.. Dan komt er ook lof en dankbaarheid in het hart. Juist dan kan het zomaar zijn dat je jezelf eindeloos tekort voelt schieten. “Wat zal ik de HEERE vergelden voor al Zijn weldaden, die Hij mij bewees?” (Psalm 116.12). Deze ochtend ging de preek over ‘de wet voor het dankoffer’ uit Leviticus 7. Het dankoffer werd altijd op het brandoffer gelegd om samen te branden voor de HEERE. Het brandoffer diende tot verzoening. Christus is nu onze verzoening! Is je dank schrijnend tekort tegenover Gods liefde? Zijn je beste werken van dankbaarheid en aanbidding besmet met zonde? Dat is ongetwijfeld waar, maar
“Wij hebben een Altaar!”
Hebreeën 13.10a
Alles wat op Christus verzoenende werk word gelegd is heilig en heerlijk! Wij hebben een Altaar en alles wat Hem aanraakt stijgt op als een lieflijke geur voor God. Ben je vol gegeten, verzadigd van Hem? Breng je dank bij de Vader in de Naam van Zijn lieve Zoon. Je mag je schrale dank leggen op Zijn verdienste. Is dat geen troost!? Dan mag er vreugde zijn in die dierbare Heere Jezus en lof om Zijn werk. Dan mag de Vader Boven, het kind -in alle gebrek in zichzelf- hier beneden. Dan mogen Vader en kind samenzijn in de vreugde en liefde tot Christus.
In de campingstoel. De bel van de spoorwegbomen brengt me terug naar hier en nu. Als het treintje is gepasseerd concentreer ik mij opnieuw op dit schrijven. Gods zegeningen voor mijn ziel waren er de afgelopen weken legio. Maar als ik zo om mij heen kijk, Zijn zegeningen zie ik ook nu overal! In de langzaam verkleurende boom aan de overkant van het riviertje. Herfstgeel. Bestaat er een mooiere kleur? Zijn zegen is in de woorden die uit mijn vingers mogen vloeien. Het is in zoveel verschillende opzichten, goed hier te zijn. De dag tekst in de Bijbel app van gisteren:
“Want Ik heb de vermoeide ziel te drinken gegeven en elke treurig geworden ziel heb Ik met voedsel vervuld.”
Jeremia 31.25
Ruth hield nog over. Het wonder van een handvol aren krijgen is, je mag er van eten er geestelijke kracht uit putten voor de levensweg. En.. wat doen we er nog meer mee? Een handvol aren, dat zijn heel veel zaadjes. Geef het Woord dat je van Hem hoorde door, deel er van uit. Getuig, God is goed! Zo kunnen je geestelijke broers en zussen zich samen met jou verwonderen en verblijden in een getrouw God en Vader.
Met tranen zaaien. Dan zijn er mogelijk nog geliefden in je leven waarvan je bang bent dat ze Christus nog niet kennen. De urgentie om in die hoeken van de akker zaadjes te laten vallen lijkt me duidelijk. Er schuilt ook een gevaar in drukdoende bezig zijn met zaaien. Dat je meer naar beneden, dan naar Boven kijkt! De liefde tot je naaste kan er toe leiden dat je je teveel op de oogst gaat richten. Het kan zijn dat je dan het gevoel krijgt seizoenen lang op rotsen te zaaien.
Vorige week zondag kreeg ik in de preek hierin een bemoediging. ‘Vertrouw op de HEERE en doe het goede; bewoon de aarde en voed u met trouw. Schep vreugde in de HEERE, dan zal Hij u geven wat uw hart verlangt.‘ (Psalm 37.3-4). Dan is er de rijke bevrijdende wetenschap dat de pelgrim alleen maar af en toe een zaadje hoeft te laten vallen. De HEERE zal Zelf voor de oogst zorgen! ‘Geloofd zij de HEERE God, de God van Israël; Hij doet wonderen, Hij alleen.’ (Psalm 72.18).
“Is op het land een handvol koren, gekoesterd door de zon, ’t Zal op ’t gebergte geruis doen horen, gelijk de Libanon.”
Psalm 72.8b berijmd
Lees tip: Psalm 72
Tot blogs!
BLOG 73 – Zondag 15 september 2024
