“Tot hier en niet verder en Liefde tot voorbij de tijd.”
Vreugde tranen. Ze stroomden vrijuit toen we het nieuws te horen kregen. Met spanning hebben we deze week uitgezien naar een bericht.. Na het openen van de mail vliegen mijn ogen over de eerste regels; “Lieve nieuwe ouders van onze George, Het is nog steeds moeilijk definitief te zeggen en met een traan in mijn oog schrijf ik dit. Maar ik kan je nu met alle zekerheid vertellen dat George in jullie zorg gaat belanden!”
Veeg mij maar op nu.. Alle emoties komen er even uit en dat is oké. Het wachten is spannend geweest voor mij. Maar dat wij nu uitgekozen zijn om voor dit lieve hondje te mogen zorgen.. Het is zo bijzonder, ik voel mij vereerd! Tegen de tijd dat D.V. dit blogverhaal online komt, tippelt George hier waarschijnlijk al door het huis.
Buiten roept. Vandaag heb ik een Zoomafspraak met mijn therapeut. We hebben een goed gesprek, het is zo fijn mijn verhaal weer kwijt te kunnen! Na het gesprek trek ik mijn wandelschoenen aan, buiten roept. Er is veel om te overdenken en nog oneindig veel meer om voor te danken. In het ritme van mijn stappen vertel ik alles aan mijn Vader. Een ‘dank U, dank U, dank U’ komt iedere keer weer terug als een stil refrein. Als twee schamele gebroken woordjes in antwoord op de overstelpende liefde van Boven. Zo tijdens het wandelen denk ik terug aan het Woord dat ik deze ochtend las. Er staat boven; Oproep om God te dienen.
“Nu dan, Israël, wat vraagt de HEERE, uw God, van u dan de HEERE, uw God, te vrezen, in al Zijn wegen te gaan, Hem lief te hebben en de HEERE, uw God, te dienen, met heel uw hart en met heel uw ziel, en de geboden van de HEERE en Zijn verordeningen, die ik u heden gebied, in acht te nemen, u ten goede?”
Deuteronomium 10.12-13
De wet. De tien geboden. Wat zijn ze heilzaam! Ik sta stil en leun even op het hek. Ik sta aan de rand van het groene polderland. Zo heerlijk ver kan ik kijken, grote stukken hemel zijn hier te zien. Ook op een grijze dag als vandaag is er toch nog kleur te ontdekken. In het groene gras en in herfstbladeren die nog niet hebben losgelaten. In licht dat reflecteert in de plassen regenwater. Ik sta hier voor het hek, mijn aandacht wordt getrokken naar het bordje VERBODEN TOEGANG.
Jarenlang heb ik gedacht dat dit Gods wet was. De groene weide, de wereld, die rook naar “vrijheid”. Met daarvoor het hek ‘Gij zult niet…’ van de wet. Natuurlijk zag ik wel het nut van de wet, als iedereen zou moorden en stelen was de chaos compleet. Als zondige mensen geen kader krijgen gebeuren de gruwelijkste dingen. Maar toch, het leek ‘nooit goed genoeg’ wat ik deed. Ik zag de HEERE niet als een liefdevolle Vader. Ik was blind voor de vrijheid die het leven voor Hem met zich meebrengt. Ik zag God de Vader niet in Zijn Zoon, Christus. Dat maakt een wereld van verschil. In en door Hem is de wet niet opgeheven maar vervult! Jezus maakt het verschil!
“Denk niet dat Ik gekomen ben om de Wet of de Profeten af te schaffen;
Ik ben niet gekomen om die af te schaffen, maar te vervullen.”
Mattheus 5.17
Ik keer mij om en wandel een stukje terug. Regelmatig sta ik stil om mijn ogen en gedachten langs de horizon te laten dwalen. Hoe zal het zijn straks? Hoe zal het zijn om voor een hond te zorgen? Om haar hier bij me te hebben tijdens mijn wandelingen? Het lijkt nu nog ietwat onwerkelijk, maar dat komt vanzelf wel.
‘In al Zijn wegen te gaan..’ De HEERE wijst nu de weg te gaan met deze hond. Het is op zo’n wonderlijke manier gegaan. Ongedacht en onverwacht kwam ze op ons pad. Het heeft zo moeten zijn, God heeft haar aan ons gegeven. Dan zal Hij ook alles geven wat nodig is om voor haar te zorgen! In deze wetenschap mag ik ademhalen. Vandaag doe ik dat letterlijk onder de open hemel. Dan frons ik even, een dissonant in het groen. Iemand heeft een jonge boom met een mes bewerkt. ‘De mens’ lijkt wel overal zijn ‘handtekening’ te willen achterlaten. Ik heb dat nooit helemaal begrepen. Maar dan zie ik wat er onder het hartje gekerfd staat..
“Van verre tijden af is de HEERE aan mij verschenen:
Met eeuwige liefde heb Ik u liefgehad, daarom heb Ik u getrokken met goedertierenheid. Ik zal u weer bouwen en u zult gebouwd worden, maagd Israël.
Opnieuw zult u zich tooien met uw tamboerijnen, opnieuw zult u uittrekken in een reidans van vrolijke mensen.”
Jeremia 31.3-4
Voor het geval ik het nog niet begrepen had uit Zijn Woord of ontdekt had in de schoonheid hier buiten. Voor het geval dat ik Zijn zorg voor mij niet had gezien in een paar hondenogen.. Komt hier opnieuw Zijn liefde uit ongedachte hoek, ‘Ik hou voor altijd van jou.’ Hier valt mijn ziel stil, onder de open hemel mag ik met Hem zijn. ‘Geloofd zij de Heere; dag aan dag overlaadt Hij ons. Die God is onze zaligheid. Sela’ (Psalm 68.20). Woorden schieten tekort!
“Al my words fall short I got nothing new,
How could I express all my gratitude?
I could sing these songs as I often do,
But every song must end and You never do!
So I throw up my hands and praise You again and again,
Cause all that I have is a hallelujah – hallelujah!
And I know it’s not much but I’ve nothing else fit for a King
Except for a heart singing hallelujah..
HALLELUJA!”
Lees tip: 1 Johannes H1 vers 5 t/m 1 Johannes H2 vers 6
Tot blogs!
BLOG 54 – Dinsdag 21 november 2023
Bronvermelding: lied ‘Hallelujah’ songwriters: Benjamin Hastings, Michael Brandon Lake and Dante Bowe – Bethel Worship.
