“Goed is de HEERE, voor wie Hem verwacht!”
Heb ik de laatste tijd wel gezegd dat de HEERE goed is? O, want Hij is zó goed! Ik weet niet hoe het jouw vergaat maar wat zijn wij mensen toch uitblinkers in zelfhandhaving. Het ‘zelf doen’ zit er diep in. Een jong kind begint er al heel vroeg mee dat te zeggen. Als er zorgen komen of beproevingen kunnen wij als volwassenen dit ook zo sterk uitleven. Misschien niet zo obstinaat als een peuter, maar toch. Tot we het gewoon niet meer weten. Aan het einde van ons ‘kennen en kunnen’. Herkenbaar?
En daar ligt het goud. Ik geloof echt dat God de Vader ons met die reden beproefd. Dat hij wacht op onze bekentenis dat wij het gewoon totaal niet weten. Een tijdje geleden mocht ik door genade instemmen met koning Josafath;
“Wij weten niet, wat wij moeten doen,
maar op U zijn onze ogen gericht.”
2 Kronieken H20.12b
Het ‘HEERE wat wilt U dat ik doen zal?’ werd opnieuw geboren. Pijnlijke weeën doorstaan. Dodelijk vermoeid na afloop, maar dat is werkelijk niet belangrijk nu. Want na dit belijden van mijn ‘niet weten’ ging de HEERE spreken! Voor het geval je er aan twijfelt; Hij is De Levende God én Hij spreekt! O, wat is Hij goed. Dat Hij de moeite neemt naar mij om te zien. Op zo’n ongekend milde wijze. Daar zijn werkelijk geen woorden voor.. ‘Leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel.’ (Mattheus 11.29b).
Briefje uit de hemel? Hoe fijn zou het zijn als er op de kruispunten van het leven niet ‘gewoon’ een briefje uit de hemel neer zou dwarrelen. Zo van; ‘ga hier links of ga hier rechts?’ Ik glimlach wel even om dit beeld. Zie je het voor je? Hoewel het niet letterlijk zo ging mocht ik zeer duidelijke Vingerwijzingen krijgen welke weg te bewandelen. Wat een bijzonder rijke troost als God de Vader zó tot Zijn kinderen spreekt. O, Hij weet van ons af! Hij verlaat ons niet, nóóit! Elk schrijnend gemis in mijn leven wordt vervuld met Zijn stille aanwezigheid. Hij zit naast me aan de keukentafel en vult mijn gedachten. Hij is in het warme zonlicht als ik met opengeslagen Bijbel in onze achtertuin op de wonderen van Zijn vingers in de wolken staar..
“Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefgehad heeft.”
1 Johannes H4.19
Wonderlijk! Te mogen zitten, wandelen, gaan en staan in Deze liefde! Absoluut tekort, oneindig schraal is elke vorm van taal, elk lied in lof op Zijn liefde. Mijn geliefde Heere Jezus. Ik hou van Hem want Hij hield eerst en voor eeuwig al van mij.. Zo dicht bij Hem te mogen zijn maakt stil van verwondering. Hoe zou ik kunnen zwijgen van Deze lieve Zaligmaker? Kostbaar is Hij! Wat een machtige troost als de Schepper van hemel en aarde ook jouw God en Vader is!
“Zijn machtig arm beschermt de vromen,
En redt hun zielen van de dood;
Hij zal hen nimmer om doen komen
In duren tijd en hongersnood.
In de grootste smarten
Blijven onze harten
In de HEER gerust;
‘k Zal Hem nooit vergeten,
Hem mijn Helper heten,
Al mijn hoop en lust!”
Psalm 33 vers 10 – berijmd
De orde van de dag. Hier aan de keukentafel ben ik tijdens het schrijven van dit blog verhaal zowaar even alles vergeten, ook de tijd. Ik land weer met beide benen op de grond als ik het klokje van de oven zie, bijna 21.00uur! Ik sta op, er wacht ons nog een taak deze avond. Één van onze krielkippen heeft een ontstoken oogje. We hebben al verschillende keren haar oog verzorgd de afgelopen weken. Maarten en ik stappen in de auto, de nieuw aangeschafte oogdruppels gaan mee.
Het is nog broeierig warm deze nazomeravond. Als we het hoofdpad van het volkstuincomplex oplopen springen een legio aan kikkertjes voor onze voeten weg. De slaperige kip laat zich rustig oppakken en behandelen, alsof ze weet dat het voor haar bestwil is. Tot mijn grote vreugde neemt de zwelling af, het hoornvlies is nog ontstoken maar ik kan toch wat vuil verwijderen. Ik ben zo dankbaar en opgelucht dat er spontaan een paar keer een ‘Halleluja!’ opklinkt uit het tuinschuurtje. Ik hou zielsveel van alle dieren en als er iets aan de hand is ben ik gewoon bezorgd. Na de behandeling krijgt ons kipje haar plaats op de zitstok weer terug. Ze kruipt gelijk tegen haar zussen aan alsof er niets gebeurd is. Wij lopen weer richting de auto, ik bedenk in de tussentijd dat ik dit ‘praktische uitstapje’ eigenlijk ook wel kan delen hier, in dit blog.
Verblind. Mogelijk blijft onze kip wel aan één oog blind. Hoe is dat in ons geestelijke leven? Na ontvangen genade kunnen we toch weer verblind worden door de zorgen van deze tijd. Mogelijk knijpen we ‘een oogje toe’ als het om een boezemzonde gaat. Ik zeg dit allereerst aan mijzelf; dagelijkse bekering is nodig! Een oprecht belijden van de schuld, iedere keer opnieuw. Als de zonde je leven infecteert en je je ziel niet door Hem laat behandelen, dan verdwijnt langzaam maar zeker de vreugde. Door schade en schande leren al Gods kinderen dat het werkelijk alleen goed is als we héél dicht bij Hem blijven. Misschien kwam er vuil van buitenaf in je leven of infecteerde de zonde van binnenuit. Hoe het ook zij, de Heere Jezus kan én wil je reinigen en genezen! Voor het eerst en ook iedere keer opnieuw. Kijk naar Hem!
“Welnu dan, laten ook wij, nu wij door zo’n menigte van getuigen omringd worden, afleggen alle last en de zonde, die ons zo gemakkelijk verstrikt. En laten wij met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt. Terwijl wij het oog gericht houden op Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof. Hij heeft om de vreugde die Hem in het vooruitzicht was gesteld, het kruis verdragen en de schande veracht en zit nu aan de rechterhand van de troon van God.”
Hebreeën H12 vers 1-2
“Kom laat ons Zijn liefde prijzen!”
Beauty in the Broken
Lees tip: Hebreeën H12 vers 1-17
Tot blogs!
BLOG 39 – Donderdag 24 augustus 2023
