“Kiemgroenten en manna in de winter.”
Blij en verwonderd zie ik het weer gebeuren. Met m’n neus zowat op de vensterbank, een gieter in mijn hand. Het kiemen van de zaadjes blijft bijzonder! Ook na ruim zeven jaar tuinieren blijf ik bezorgd over jonge zaailingen. Zijn ze niet te nat of te droog? De zonnebloem kiemen hebben hun hoofdjes nog niet bevrijd van het zaadschilletje. Toch richten ze zich al helemaal naar het licht. Mooi om zo ‘nieuw leven’ te zien ontstaan. Het is voor mij als een uitnodiging om héél dicht bij de schepping te zijn. Wat een voorrecht!
Nadat ik de kiemgroenten heb verzorgd ga ik aan de slag in de keuken. De robotstofzuiger rijdt vrolijk rondjes maar wel met iets meer decibel dan ik aangenaam vind. Ik doe mijn oortjes in en scrol door de WhatsApp berichtjes in mijn telefoon. Ik vind de link naar de preek die mijn man heeft doorgestuurd en druk op Play. Het is een preek uit 1 Petrus H1 over geloofsbeproeving. Met de volgende kern tekst 6-9. Ik citeer hier vers 6 en 7.
“Daarin verheugt u zich, ook al wordt u nu voor een korte tijd – als het nodig is – bedroefd door allerlei verzoekingen, opdat de beproeving van uw geloof – die van groter waarde is dan die van goud, dat vergaat en door het vuur beproefd wordt – mag blijken te zijn tot lof en eer en heerlijkheid, bij de openbaring van Jezus Christus.”
Terwijl het serviesgoed in de vaatwasser verdwijnt, luister ik met aandacht. Want ‘beproeving’ is actueel voor mij. Niet dat ik zo’n goede luisteraar ben maar soms wordt mijn aandacht wel gevangen, zoals nu. Bijna aan het einde van de preek haalt de dominee nog de volgende tekst aan; “Die u in de woestijn het manna liet eten, dat uw vaderen niet gekend hadden, opdat Hij u zou verootmoedigen en u op de proef zou stellen, om u uiteindelijk wel te doen.” (Deuteronomium H8 vers 16).
“Zo wil de Heere geestelijk onderwijs geven. Voedsel voor onze ziel tussen de oasen van onze woestijn in. Dan wordt woestijn, oase.
De donkere winter tot zwoele midzomer..”
Beauty in the Broken
Ik overdenk dat ons leven ook seizoenen kent. Net zoals ik nu mag genieten van kiemgroenten terwijl het hartje winter is. Zo wil de Heere ook geestelijk onderwijs geven. Voedsel voor onze ziel tussen de oasen van onze woestijn in. Dan wordt woestijn, oase. De donkere winter tot zwoele midzomer. Ja, als ik terugkijk zie ik ook manna in mijn woestijn, de Heere is goed!
“Nu reis ik getroost onder ’t heiligend kruis. Naar ’t erfgoed daarboven, in ’t Vaderlijk huis. Mijn Jezus geleidt mij door de aardse woestijn, ‘Gestorven voor mij!’ zal mijn zwanenzang zijn.”
Lied ‘eens was ik een vreemdeling’ – R.M. M’Cheyne 1813-1843
Als ik later richting het volkstuincomplex wandel vallen mij de eerste tekenen van de lente al op. Het is nog januari en het is zeker nog winter. Maar de Magnolia bij de achterburen heeft al zachte knoppen. Mijn handschoen gaat uit, even voelen.. Op de tuin zie ik de Bieslook alweer uitlopen en de spontane Kamille zaailingen zijn zowaar een pietsje gegroeid!
Bij thuiskomst kruip ik met alle opgedane inspiratie direct achter de laptop en type dit blog bericht. Als het vijf uur is ga ik alvast de aardappelen klaarmaken. Nog oogst uit eigen tuin van vorige zomer en ze zien er nog zo goed uit! Het allerlaatste uitje van eigen tuin gaat ook onder het mes. Ik vul de maaltijd aan met wat extra uien en champignons van de supermarkt. Mijn Spotify Play list gaat aan, het eerste ‘willekeurige’ lied klinkt; “Breng dank aan de eeuwige..” Ik neurie mee tijdens het groenten snijden. ‘Zegt de zwakke ik ben sterk, de arme ik ben rijk.. om wat de Heere heeft gedaan, voor ons.’
Ja, breng dank!
Lees tip: 1 Petrus H1 vers 1-12
Tot blogs!
BLOG 3 – Dinsdag 17 januari 2023
Bronvermelding: het lied ‘Breng dank aan de Eeuwige’ is vertaald uit het Engelse lied ‘Give thanks with a grateful heart.’ Tekst en muziek zijn van Henry Smith (1952) vertaler Rikkert Zuiderveld.
