“Verdriet is beter dan lachen.”
– Er ligt vergeving op de daken –
Ik lees het ergens op sociale media en mijn ziel glimlacht. Het blijft me bij deze besneeuwde week. Nadat het eerste pak, maagdelijk vers gevallen is, trek ik de stoute schoenen aan. Ik kleed me warm aan, neem mijn zere hart onder de arm en ga naar buiten. Ploeterend onderweg naar onze volkstuin om de kippen van vers water en wat aandacht te voorzien. Het is mooi buiten. Het gezicht van schoonheid beschijnt ook wat ik mis, geen pootjes in de sneeuw. Het is wondermooi buiten.
Op de terugweg ontmoeten we elkaar. Een kind van dezelfde Vader met groot verdriet. Ik kijk het aan. Samen delen we een moment, gouden herinnering met nu een zwarte rand. Goud om hiervan getuige te mogen zijn. Heilig. Het maakt me stil. Als ik even later mijn weg naar huis vervolg. Blijft een danken over. Danken voor moed en kracht die werkelijk niet van mij is. Danken voor het bruggetje van Boven.
Verdriet is beter dan lachen. Ik begin daar iets van te leren in de achterliggende week. Het leven weer oppakken, zoals de meeste mensen doen na de feestdagen. Het zit er niet in en het hoeft ook niet. Ik begin te verstaan dat een zacht ritme voor nu genoeg is. Omdat ZIJN in het HEDEN nodig is. Rouw mag de ruimte krijgen. Ik krijg een laatste duwtje in de goede richting in het lezen van Prediker 7 vers 3: ‘Verdriet is beter dan lachen, want bij een treurig gezicht gaat het goed met het hart.’ Ik leer ‘Amen’ zeggen. God is goed.
Zachtheid. Een paar dagen later is de wereld nog steeds met vergeving bedekt. Ik verwonder mij, met regelmaat dwarrelt het wit omlaag. Ik vraag me in stilte af hoeveel goede voornemens er al gesneuveld zijn met dit winter weer. Goede voornemens, daar begin ik sinds jaar en dag niet meer aan. Voor mij voelt het als een poging om de controle te willen hebben. Pushen. Het zelf moeten doen. Het leid onvermijdelijk tot teleurstelling en zelfverwijt. Ja zélfs als onze goede voornemens werkelijk goed zijn. God heeft iets beters! Het leven met geopende handen. In de overgave is zachtheid te vinden. Ik bid dat dát het woord van het jaar 2026 mag worden. Zachtheid. Het lijkt me duidelijk van Wie we dát kunnen leren.
“Leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart..”
Mattheus 11.29m
“Je hoeft je eigen last niet af te leggen en jezelf niet bijeen te rapen voordat je naar Jezus komt. Juist omdat je die last meetorst, mag je tot Hem gaan! Hij vraagt geen betaling, maar zegt: ‘Ik zal u rust geven.’ Dat is een geschenk. Werk jij hard om in wat rustiger vaarwater te komen? Ga je gebukt onder de last van omstandigheden waar je niets aan kunt veranderen? Jezus Christus wil dat je rust vindt bij Hem en Zijn verlangen daarnaar is groter dan dat van jezelf. ‘Zachtmoedig en nederig.’ Dit is het hart van Christus, zoals Hij Zelf getuigt.”
Citaat Dane Ortlund uit ‘zachtmoedig en nederig van hart’.
Leven met geopende handen. Ten diepste gaan we er niet over wat én hoelang iets of iemand aan ons gegeven is. Leren buigen voor die waarheid.. daar zal ik wel een leven lang zoet mee zijn! Keer op keer blijkt in de praktijk van het leven: de HEERE geeft en neemt op Zijn tijd. Zijn geschenken mogen we ontvangen in het vertrouwen dat Hij weet wat goed voor ons is. Geschenken ontvangen, zonder de vingers er vast om te sluiten. Omdat alles genade is. De gaven die we in dit leven krijgen zijn altijd vluchtig. Maar Gods genade gave, Zijn Zoon, blijft! Gaven en talenten, ja, alles wat we hier beneden ontvangen is niet bedoelt om ‘op te potten’ maar om door te geven!
Praktisch dienen. Het nieuwe jaar is pas begonnen. Ik heb in het verleden al eens iets geschreven op biddag. We mogen de Heere praktisch dienen met dát wat in onze hand gegeven is. Het kan werkelijk heel eenvoudig zijn.. zo mag ik deze maand elke dag met stenen en acrylstiften in de weer. Om een stukje blijdschap middels happy stones in onze wijk te verspreiden. Al het goede komt uiteindelijk bij Hem vandaan, we hoeven niets te presteren, alleen maar door te geven!
“Elke goede gave en elk volmaakt geschenk is van boven en daalt neer van de Vader der lichten, bij Wie er geen verandering is, of schaduw van omkeer.”
Jakobus 1.17
Lege handen. Het kan zijn dat je veel moet inleveren en loslaten. Maar ook dát kan genade zijn in het koninkrijk van God.. Het is genade als onder grote pijn, je hart tóch zacht blijft. Het is genade als je mag doorleven dat er in de HEERE moed en kracht is voor het heden. Alle dingen zullen uiteindelijk meewerken ten goede, zodat het beeld van Christus meer zichtbaar mag worden. God kan en wil een doodgevroren seizoen -over tijd- ongedacht tot de vruchtbaarste maken!
“Geprezen zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheden en de God van alle vertroosting, Die ons troost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wij zelf door God getroost worden.”
2 Korintiërs 1.3-4
Tekort. Ons doorgeven is zo gebrekkig en steeds weer tekort. Ik citeer opnieuw Dane Ortlund: ‘We gaan ervan uit dat de opgestane Christus ons streng en nors benaderd. Daarom hebben we een Bijbel nodig. Onze aangeboren opvattingen geven ons een God die op ons lijkt. De God Die in de Schrift wordt geopenbaard, breekt onze aangeboren vooringenomenheid af en verrast ons met Zichzelf: de God Die oneindig volmaakt én oneindig zachtmoedig is. Ja, Zijn volmaaktheid omvat Zijn volmaakte zachtmoedigheid. Zo is Hij. Hij is zachtmoedig. Dat zei Jezus Zelf.’
“Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.”
Mattheus 11.28-30
Ik bid dat we aan het begin van dit jaar niet verlamd zullen worden door ons tekort. Maar dat we mogen ervaren dat het een lust en vreugde is, de HEERE te dienen! ‘Kom nu, laten wij samen een rechtszaak voeren, zegt de HEERE. Al waren uw zonden als scharlaken, ze zullen wit worden als sneeuw; al waren ze rood als karmozijn, ze zullen worden als witte wol.’ (Jesaja 1.18). God ziet Zijn Zoon als Hij naar Zijn kinderen kijkt. Er ligt vergeving op de daken.
Lees tip : Psalm 63 & Jesaja H1 vers 13 t/m 20 & Mattheus H11 vers 25 t/m 29
Deo Volente tot blogs!
BLOG 93 – Vrijdag 9 januari 2026
