“Wees zacht op rauwe dagen..”
In mijn dag aan dag blogverhalen heb ik jullie als lezers nog niet meegenomen gedurende een ‘off day.’ Ik vraag me af waarom eigenlijk niet. Sinds mijn burn-out zijn er zat dagen dat ik oplaadtijd en hersteltijd in ‘mijn eigen cocon’ nodig heb.. Misschien doe ik toch nog mee met ‘mooi weer spelen’ en ik geloof dat dat niet hoeft. Zeker op sociale media is alles verzadigd van leuk, mooi, vakanties, nieuwe spullen en dat is gewoon niet de waarheid. Het kan een scheef beeld geven voor jonge mensen die het moeilijk hebben.
Recent zijn er opnieuw grote zorgen in mijn leven gekomen. Deze ochtend word ik wakker met een diepe zwaarte in mijn hart. Verdoofd probeer ik iets aan de HEERE te vertellen maar breek al snel af. Ik kan geen drie woorden op een rijtje krijgen. Niet zo vreemd daar ik pas tegen 05.00uur in slaap gevallen ben. Ik ben zelfs te moe om nu te lezen, Maarten is zo lief om de Psalm van de dag voor te lezen. Psalm 28. Mijn gedachten dwalen echter continu af. De woorden ‘De HEERE is mijn kracht en mijn schild’ (vers 7a) dringen even door de mist.
“De HEERE is mijn kracht
en mijn schild.”
Later brengt Maarten me wat fruit, mijn medicijnen en een kop thee. Ik blijf in bed en na wat gegeten en gedronken te hebben lukt het zowaar nog een paar uur te slapen. Wat een geschenk! Ik ga op zoek naar ontbijt en vind nog wat lekkers in de vriezer, haver-pompoenbrood. Binnen een mum van tijd is het ontdooit. Ik neem mijn Bijbel, dagboek en kleurpotloden mee naar boven. We slapen op zolder en zijn gezegend met ‘een lel’ van een dakraam. Ik noem het in gedachten wel eens ‘mijn zielenvenster’. Het daglicht stroomt vrij naar binnen. Ik vind een fijn plekje op bed en eet van het pompoenbrood. Het smaakt me niet zoals anders maar dat ligt niet aan het brood.
Na het eten lees ik het kostbare Woord van God uit Romeinen hoofdstuk 8. Ik denk terug aan de bemoedigende preek van afgelopen zondagavond. Mijn ziel heeft dit Woord opnieuw broodnodig! Ik beluister via de website van de kerk deze preek opnieuw. Er zijn verschillende woorden die de rauwe rouw in mijn hart verzachten. Geen echt doorbrekend licht maar toch.. De wetenschap dat de HEERE Dezelfde is, dat is genoeg.
“Wat zullen wij dan over deze dingen zeggen? Als God voor ons is, wie zal tegen ons zijn? Hoe zal Hij, Die zelfs Zijn eigen Zoon niet gespaard maar voor ons allen overgegeven heeft, ons ook met Hem niet alle dingen schenken?”
Romeinen H8 vers 31-32
O ja, dat zal Hij! Daar twijfel ik niet aan. Het is alleen dat de golven van pijn mijn zijn bij tijden verzwelgen. Onsamenhangend vertel ik er over terwijl mijn ogen turen door het dakraam, focussend op de stukjes blauwe lucht. Het verdriet is soms zo allesoverheersend groot, het vloeit hortend in gebroken zinnen op papier..
“Louterende pijn,
beproevend
daar
niet mijn,
maar
Zijn goud
zal zijn.”
Beauty in the Broken
“Al is de pijn nog zo ondragelijk groot, toch ligt er een bodem in;
‘Zie, al zou Hij mij doden, zou ik niet hopen?”
Beauty in the Broken – Job 13.15a
Later loop ik weer naar beneden voor een verse kop kruidenthee. De zon schijnt akelig fel vandaag, de pijn in mijn borst is richting mijn voorhoofd gekropen. Ik drink een aantal glazen water achter elkaar, dat is altijd nog beter dan paracetamol. Er staat vuile vaat in de keuken maar vandaag laat ik de boel de boel. Dit keer neem ik de laptop mee naar boven. Voor nu is dat de beste plek voor mij. Ik trek de vitrage dicht, gefilterd licht is beter..
Rauwe dagen.. Lieve lezer, misschien herken je hier wel iets van, en is de pijn in je lijf of hart soms ook aanleiding tot even terugtrekken. ‘Cocoonen’ onder een kleedje op de bank. Plat liggen in een donkere kamer of gewoon een dag met een boek in een hoek. Je weet zelf waarschijnlijk het beste wat je dan nodig hebt. Voor mij was de stilte fijn, zodat de pijn kon zijn. Het rouwproces is een grillig iets en elke dag kan het er weer anders uitzien. Maar het verdriet doormaken is het beste wat je kunt doen.. Nee, ik beweer niet dat het gemakkelijk is. Maar mét het zicht op Immanuel, bij tijden toch ook wonderlijk wél!
Wees zacht! Gun jij jezelf de rustmomenten als je ze nodig hebt? Of lig je dan te denken aan wat je nu eigenlijk zou moeten doen in huis? Voel je schaamte of schuld omdat je faalt in je ‘to do list?’ Wat kunnen we soms streng zijn voor onszelf. Ik heb na mijn burn-out noodgedwongen moeten leren rusten. Als het om je (mentale) gezondheid gaat, is voorkomen oneindig veel beter dan genezen!
#keepingitreal Ik besluit iets van deze dag te delen op Instagram. Ik maak een foto van het met spullen bezaaide bed. Duidelijk een ‘offday’.
Maar het is vandaag ook een geestelijke strijd. Ik las afgelopen week uit het Bijbelboek Job en het volgende gedeelte is wel heel bijzonder van toepassing vandaag;
“Maar zie, ga ik naar voren, dan is Hij er niet, of naar achteren, dan merk ik Hem niet op. Als Hij aan de linkerkant werkt, aanschouw ik Hem niet; keert Hij Zich naar de rechterkant, dan zie ik Hem niet.
Job H23 vers 8-11
Maar Hij kent de weg die ik ga.
Laat Hij mij beproeven – ik zal er als goud uitkomen.
Mijn voet heeft zich aan Zijn spoor gehouden; aan Zijn weg heb ik mij gehouden, ik ben er niet van afgeweken.”
Hij kent de weg die ik ga! Dat is genoeg voor vandaag. Zijn de klaagzangen in Gods Woord jou ook al tot troost geworden? Ondanks dat ik soms verblind ben door verdriet, zoek ik er toch naar in Zijn wegen te gaan.. ‘ik zal er als goud uitkomen’. Ach, en tegelijkertijd geld zeker dat degene die denkt te staan moet opletten niet te vallen! ‘Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart, beproef mij en ken mijn gedachten. Zie of er bij mij een schadelijke weg is en leidt mij op de eeuwige weg.‘ (Psalm 139.23-24).
Zelfzorg. Ik ben dankbaar dat de maaltijdsalades in de aanbieding waren deze week. Nu kan ik iets gemakkelijks en gezonds eten voor de lunch. Ik haal gelijk de soep van tomaten van eigen tuin uit de vriezer. Goddank hoef ik geen eten te koken vandaag! Tegen het einde van de middag stuur ik mijzelf richting de badkamer voor een hete douche. Ik neem de tijd om wat crème op mijn gezicht te doen en trek mijn nieuwe gele trui aan.
Geel, dat is de beste kleur voor vandaag! Ik gooi de achterdeur open en loop een rondje door de achtertuin. Wat ben ik blij dat ik dit voorjaar zoveel aandacht heb besteed aan de aanplant van de bloemenborder! Het water fonteintje klatert zacht. Het heeft vanmiddag flink geregend en de buitenlucht is tintelfris. Ik adem diep in. Hoewel de sluiers in mijn hoofd niet verdwijnen is het wel fijn om even buiten te zijn.
Na het avondeten beland ik met een kop koffie aan de keukentafel. De aroma diffuser gaat aan met oliën die helpen het hoofd helder te krijgen. De geuren van Sinaasappel, Rozemarijn en Citroen blenden samen. Aangenaam is dat! Ik steek wat kaarsjes aan en dan schrijf ik dit blogbericht. Ik hoop dat je gedurende jouw moeilijke dagen, als je God even niet ziet, ook bemoediging mag vinden in de woorden van Job;
‘Maar Hij kent de weg die ik ga!’
Lees tip: Job 23 vers 1-11 & Jakobus H5 vers 7-11.
Tot blogs!
BLOG 40 – zaterdag 26 augustus 2023
