“Stil worden in liefde voor de polder.”

“Deze nieuwe morgen, laat ik me verwonderen
Als ik de voordeur achter mij dicht doe
Het is wat fris hierbuiten, ik hoor de vogels zingen
Vol overgave oefenen ze ’s morgens vroeg
Oh, oh hoe mooi!
En opeens overvalt me de gedachte
Dat U alles zorgvuldig heeft gemaakt
Telkens weer laat uw schepping mij verrassen
Als uw grootheid mij in het kleine raakt
Oh, oh hoe mooi!
Deze nieuwe morgen, laat ik me verwonderen
Als ik de voordeur achter mij dicht doe..”

Deel van liedtekst, ‘Hoe mooi’ – Marjolein Keijzer, Delise

Hoe mooi hier buiten! Wat ben ik toch gaan houden van het weidse polderlandschap. Ik wandel lekker door in de richting van ons volkstuintje. Hier langs de rand van de bebouwde kom liggen al heel wat van mijn voetstappen. Maar het wordt nooit saai onderweg. Er staat een frisse lentebries vandaag. De wilde bloemen bloeien uitbundig en het fris groene gras glanst in het zonlicht. Witte schapenwolkjes drijven langs de blauwe lucht. Ik adem de frisse buitenlucht tot diep in mijn longen en adem langzaam uit. Dan zie ik tot mijn verrassing de lammetjes in het weiland, wat leuk!

Ik loop naar het hek en voor ik het weet maken hun dolle sprongen mij zó aan het lachen dat ik spontaan de tijd vergeet.. Eén van de moeders komt even naar het hek. Ze kijkt me onderzoekend aan, vorm ik een bedreiging voor haar kroost? Mijn handen worden een beetje vettig van haar wollen vacht. Blijkbaar bevalt die aandacht haar wel. Ik vertel haar hoe mooi haar kindertjes zijn en vraag of ze ook zo geniet van de zon. Ovale pupillen kijken me aan. Ik zie de zon in haar ogen, God is hier.. Zacht duwt ze haar warme neus keer op keer tegen mijn hand. Wat een mooi en zachtaardig beest! Verderop word gretig gedronken met slingerende staartjes. Hoe mooi toch dat de natuur ‘weet hoe het werkt’ de Heere God onderhoud alles. Wonderlijk!

Dan wordt ik zomaar even stil. Daar sta ik met de zon op mijn rug, de kop van het schaap onder mijn handen. Het geluid van het vredige grazen van haar soortgenoten. Een kort blaten van één van de lammeren. Een gebed, een loflied klimt op naar de Schepper. Een aanbidden zonder woorden, tranen in mijn ogen om de schoonheid die Hij toont. In kwetsbaar jong leven op het groene gras. Ik zie Zijn majesteit in het hemelsblauw zover ik kijken kan. Een heerlijk moment van alleen Hij, de schepping en mij.

“Loof de HEERE, mijn ziel.
HEERE, mijn God, U bent zeer groot, U bent met majesteit en glorie bekleed. Hij hult Zich in het licht als een mantel,

Hij spant de hemel uit als een tentkleed. Hij maakt de zoldering van Zijn hemelzalen op de wateren, maakt de wolken Zijn wagen, wandelt op de vleugels van de wind.”

Psalmen H104 vers 1-3

Zo in dit groene land, even de tijd vergetend.. Mag je zo ook wel eens stil worden tussen de momentjes van het leven in? Of ben je altijd druk en grijp je op een stil moment gelijk naar je Smartphone, scrollend…? Stil worden, ik geloof dat we in onze opgejaagde maatschappij niet echt meer weten hoe dat moet. Maar ik heb hoop dat we het opnieuw kunnen leren! Stil worden kan enorm confronterend zijn, zeker als je het lange tijd niet bent geweest. Of misschien wel nooit echt hebt geleerd.

“Druk zijn is de makkelijke optie.

Er is meer moed voor nodig om minder te doen.”

Tony Crabble

Hoe dan? Ik vraag me wel eens af hoe mensen dat toch doen; ‘stil worden’. Want ik weet dat de HEERE in het bijzonder in de stilte wil spreken. Maar feitelijk gaat het er meer over of wij er op gericht zijn écht te luisteren! Ik heb bij het begrip ‘stil worden’ een beeld van iemand die de hele dag met de Bijbel zit, zonder enige afleiding. Of misschien wel iets in het kader van een stilte retraite of kloosterbezoek.. Maar wat als dit nu totaal niet in jouw dagelijkse praktijk past?

Ik mag zeggen dat ik heb ervaren dat ‘een bepaalde gemoedstoestand’ nooit een voorwaarde is. Ja, Hij brengt mijn chaotische brein tot rust. Als Hij in mijn stormachtige leven komt, brengt Hij Zelf de heerlijkste vrede mee. Daar zorgt de HEERE dus Zelf voor! Zo kan dit gebeuren als mijn Bijbel open ligt en ook zoals vandaag, tijdens een wandeling. Het is goed te oefenen in het stil worden. Ik geloof dat we er niet krampachtig mee om hoeven te gaan. Omdat het uiteindelijk alles genade van Boven is! ‘Want zonder Mij kunt u niets doen’ (Johannes 15.5b). We mogen het van Hem verwachten!

“Mijn ziel is immers stil tot God;
Van Hem wacht ik een heilrijk lot;
Hij immers zal mijn rotssteen wezen,
Mijn heil, mijn hulp in mijn gebrek,
Mijn toevlucht en mijn hoog vertrek:
Ik zal geen grote wank’ling vrezen.”

Psalm 62 vers 1

Lees tip: Psalmen H65

Tot blogs!

BLOG 18 – Donderdag 13 april 2023