“Ieder zal met vuur gezouten worden.”
Bitter. Dat was het water na drie dagen dorsten in de woestijn! Exodus, de uittocht. We zien het volk Israël uit het huis van slavernij geleidt, we zien dwars door onmogelijkheid heen het werk van de God Die wonderen doet. De HEERE voorziet! De verlossing -dwars door de rode zee heen- was radicaal en totaal! Of lag het toch anders? De slavernij, het verleden. Het reisde met de Israëlieten mee, in hun hart geloofden ze nog zoveel leugens. De angst voor het onbekende was groot. Maar zij waren uiteindelijk wel gehoorzaam uit Egypte vertrokken, dan zou God de weg wel voorspoedig maken, toch? Bitter was het water bij Mara. Kwellende dorst, huilende kinderen en opnieuw de dood voor ogen.
‘Noem mij maar Mara’ zei eens een verbitterde weduwe. Naomi had ondervonden dat het leven niet maakbaar is. Ze had zoveel verloren. Ze had zoveel pijn doorleeft, ze was daar ook eerlijk over. Mogelijk was Naomi vol spijt over de emigratie naar Moab. ‘Was het anders gegaan als we gebleven waren?’ Het verdriet had zich vastgezet. Bitter van hart was ze geworden. Laatst hoorde ik een liedtekst die me is bijgebleven: ‘Je kunt het leven alleen voorwaarts leven, terwijl je het pas achterwaarts begrijpt’. Ik schreef begin vorig jaar een gedicht. Want het bitter kan ongedacht, door het zoet van Gods liefde, tot smaakvol zout worden!
Niet langer Mara.
‘Hier in de stilte met pijn die zo schuurt,
raakt aan gebrokenheid, die een leven lang duurt.
Vol van al dat nooit was en van wat ik nu mis.
Immens is de pijn, toch kan ik hier zijn daar Abba mét mij is!
Hier in de stilte, Zijn hartenklop is haast te horen..
overstroomt mijn ziel, trekt stille liefdesporen.
Ik proef waartoe ik geroepen ben: Zout.
Mijn levensloop is gepekeld, mijn ziel wordt gereinigd van zelf en van oud.
Dit is hoe God het goede behoud.
Hij leidt mij door het mysterie. Gehoorzaam in lijden, de weg van het zout.
Na alle tranen, zie ik het weer.
In Zijn voetspoor te gaan word mij tot voorrecht en eer.
Geroepen te getuigen, de gezouten waarheid te zeggen;
Goed is de HEER!’
Deze ochtend kwam ik via de schriftlezing (Exodus 15), opnieuw terecht bij het ‘niet langer Mara’ gedicht. Bitter word zoet door de Heelmeester. Ieder die is aangeraakt door Zijn liefde heeft de opdracht ‘het zout der aarde te zijn’. Ik realiseerde mij dat ik daar nog zo weinig van versta! Ik vulde de zoekterm ‘zout’ in de prekenapp in Spotify. Geen resultaat. Ik zuchtte vermoeid. ‘Tegen de klippen op leven’ blijkt nog vaak mijn praktijk. In mijn vermoeide hart rees de vraag, ‘hoe lang nog, HEERE?’ Ik ben uitgeteld en zie er vanaf om verder te speuren naar preken over ‘het zout der aarde zijn’.
Diezelfde middag valt de Saambinder op de mat. Mijn ogen worden gevangen door de titel van de meditatie op de cover; ‘Een vurig zoutraadsel’ ik hoef niet langer zoeken, de HEERE geeft het me op een presenteerblaadje. Verwachtingsvol sla ik het blad open. Een Bijbeltekst die ik heb doorleeft, waaraan ik woorden trachtte te geven, een tekst waarvan ik niet wist dat het in de Bijbel stond. Markus 9:49.
“Want een ieder zal met vuur gezouten worden, en iedere offerande zal met zout gezouten worden.”
‘Zoals zout reinigend en zuiverend is, zo is vuur dat ook.’
Ds. H.J. Agteresch
Wat mag het volgen van Jezus ons kosten? Welke ledematen doen ons zondigen? Zo wordt in Markus H9 gevraagd. Hak het af! Welke afgoden moeten we naar de troon van God brengen om te vragen of de Heere ons er van verlossen wil? Ik denk aan een podcast van Arie de Rover die ik afgelopen week beluisterde. Afgoden zijn vaak in wezen goede dingen, die wij verheffen boven God. Denk aan onze man, vrouw, kinderen, werk, geld, gezondheid of status. Alles waar we méér op leunen dan op Christus moet op de juiste plaats gebracht worden. Dat is onmogelijk in eigen kracht! We moeten de wortel van onze zonde bloot laten leggen door God. De kleine en grote dingen die we vastpakken voor zekerheid buiten Hem.. ALLES moet de christen loslaten! De liefde tot God behoort boven elke andere relatie of ander ‘ding’ te staan. Het is de werkelijke overgave aan Christus. Elke dag opnieuw.
“Wie vader of moeder liefheeft boven Mij, is Mij niet waard; en wie zoon of dochter liefheeft boven Mij, is Mij niet waard. En wie zijn kruis niet op zich neemt en Mij navolgt, is Mij niet waard.”
“Zo kan dan ieder van u die niet alles wat hij heeft, achterlaat, geen discipel van Mij zijn. Het zout is goed, maar als het zout zijn smaak verloren heeft, waarmee zal het smakelijk gemaakt worden?”
Mattheus 10:37-38 & Lukas 14:33-34
Een citaat uit mijn gebedenboek (van deze ochtend). ‘Mag ik vanuit Uw overvloed delen, aan een ieder die op mijn pad komt? Laat het gebeuren HEERE! U, mijn Heelmeester. Laten mijn handen, de Uwe hier op aarde zijn.. Laten mijn lippen Uw woorden spreken. Laten mijn oren luisteren naar andermans gebrokenheid, laat mij in momenten samen dragen.. Laat mij voortdurend nieuwe manieren vinden om de ander -wie dan ook- te zegenen.’ Waarom ik op deze openbare plek een zo persoonlijk gebed citeer? Omdat ik wil laten zien dat God leeft én dat Hij spreekt!
Ik las iets in de meditatie door Ds. H.J. Agteresch, dat zeer nauw aansluit bij dit gebed. – ‘De bevindelijke vraag is: ben ik een gezouten offeraar die gezouten offers brengt? Wanneer mag dat zo zijn? Als u het profiel vertoont van de verzen 43-47! -Uit Markus H9, dit gedeelte gaat over het afhakken van zondige ledematen tot zielsbehoud!- Dát is het zouten waar Jezus op doelt. Bij de offers die we voor de Heere brengen, moeten we denken aan ons héle menselijke bestaan met lichaam en ziel. Heere, mag ik mijn ogen, oren, mond, handen en voeten gebruiken in Uw dienst? Heere, mag ik U met mijn ziel loven en Uw Naam belijden?’ – einde citaat uit de Saambinder.
Ik herinner mij de keren dat de Heere triomfeerde over afgoden in mijn leven. Stukje bij beetje leert Hij mij, mijn AL op het altaar te leggen. Dat is een diep pijnlijk proces, dat heb ik ook verwoord in het ‘niet langer Mara’ gedicht.. Toch is Hij zo teder met mij! Het offer dat Hij zachtjes uit mijn handen los maakt, het word gezouten met Zijn overvloedige liefde! Die heilige momenten in het leven van Gods kinderen.. dat we bevrijd worden van onszelf. Wij worden kleiner omdat God groot, ja alles wil zijn in ons leven! Welgelukzalig! Het ware leven, lieven en loven is daar waar men Jezus ziet! ‘Wie zijn leven vindt, zal het verliezen; en wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het vinden.’ (Mattheus 10:39).
‘Neem mijn leven, laat het Heere toegewijd zijn aan Uw eer!
Geroepen te getuigen, de gezouten waarheid te zeggen;
GOED is de HEER!’
Deo Volente, tot blogs!
Lees tip: Exodus 15:22-27, Markus 9:43-50, Mattheus 10:34-39 & Lukas 14:25-35
BLOG 97 – Donderdag 4 juni 2026
