“Gezien en de bril van het Koninkrijk.”
De wetenschap te lang gezwegen te hebben doet mij de woorden in de keel stokken. Beschenen door genadig zonlicht -het is een nieuwe dag- vinden heden mijn vingers het toetsenbord weer. Waarom is opnieuw beginnen met ‘het goede’ zo ingewikkeld? Alles wat ik zou kunnen doorgeven van de achterliggende weken dwarrelt in fragmenten door mijn hoofd. Mijn leven word op een nieuwe manier aan het licht gebracht. Diepe verwarring en ontluistering word uiteindelijk gevolgd door heerlijke bevrijding! Een nieuw gezichtspunt, een dieper kijken naar wat altijd al was. Door de bril van het Koninkrijk.
Gevallen. Ik moet vandaag toch echt die afspraak maken bij Hans Anders, mijn bril is iets te vaak op de grond gevallen. Glas los geschoten en er weer ingedrukt, hopen dat het houdt. Sowieso zie ik nu beter dan voorheen. Het zicht is helder door ogen die gehuild hebben. Ik ben zo lang in de schuilplaats van de bergwand geweest. Mijn ogen moeten nog wennen aan het licht buiten. Toch lijkt alles helderder nu. Ik was wel onder de open hemel maar verborg mij -overweldigd door het leven- vaak binnenskamers. Maar God.
God roept mij tevoorschijn! “Mijn duif in de kloven van de rots, in de schuilplaats van de bergwand, laat Mij uw gedaante zien, laat Mij uw stem horen..”
God roept mij tevoorschijn om met Hem te zijn! En het doortrekt mijn wezen. Dieper. Heiliger. Mooier. Hoe Hij naar mij kijkt…
“Want uw stem is zoet en uw gedaante bekoorlijk.”
Hooglied 2:14
Mary Winslow schrijft: ‘Wie kan de liefde van Christus weerstaan? Ze vernedert, en toch verhoogt ze; ze werpt neer, en richt toch ook op. Zijn liefde weekt ons los van de aarde en trekt ons naar de hemel.’ – einde citaat.
“Mijn Liefste is van mij en ik ben van Hem.”
Hooglied 2:16a
“Gebroken en toch volkomen heel,
in volmaakte liefde gedragen.
Hier wordt mijn ziel volkomen stil,
is Hij mij, onlosmakelijk nabij.
Teder, zacht en heilig.
Weerloos, doch volkomen veilig.”
Duif in de kloof van de rots. Net als mijn bril ben ik te vaak gevallen. Maar de HEERE leert mij anders kijken. Door de bril van het Koninkrijk mag ik het opnieuw zien. Juist in mijn scheuren ontmoet Hij mij. Mijn zicht is gebarsten door ervaringen in het verleden en het glas van mijn bril is wazig als ik de dag van morgen probeer te zien. Ik leer opnieuw te leven in het heden, omdat Hij hier en nu te ontmoeten is. Christelijke mindfulness, daar is niets zweverigs aan. Het risico bestaat wel dat je jezelf compleet zal verliezen, in het zijn met IK BEN.
Jezelf verliezen. Ik kijk ook terug -en terwijl ik dit schrijf beginnen de tranen weer te stromen- Er zijn geen woorden om Gods genade in mijn leven te omschrijven! Het is niet erg jezelf te verliezen in gebrokenheid als je overwonnen word door Christus gebrokenheid! Het leven is niet maakbaar. Het doet pijn en het schuurt.. en door Zijn striemen is ons genezing geworden!
“Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden verbrijzeld. De straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem, en door Zijn striemen is er voor ons genezing gekomen.”
Jesaja 53:5
Bij het kruis. Daar gaat het mysterie voor ons open. Jezus verhoort de moordenaar en ontfermt zich over Zijn moeder. Hij ziet, hoort én zorgt. Lieve kinderen van God; je word gezien! Je bent geliefd! Zoek niet langer, je bent het al. Hij is onze Heelmeester!
De bril van het Koninkrijk, het doet ons met liefde naar mensen kijken. Gezien te worden door God, het doet ons de ander zien. In Zijn liefde is zelfopoffering zoet. In Zijn liefde groeit onze beschikbaarheid voor onze gebroken medemens. Onze harten strekken zich vooral uit tot hen die gewond zijn. Tenminste.. zo hoort het te zijn, toch? Ik ben bang dat het lichaam van Christus vaak niet naar behoren functioneert. Ik weet in ieder geval dat jezelf verstoppen veiliger voelt dan jezelf uit te strekken in verbinding. Het is één van de vele leugens van de vijand!
Ik sprak laatst iemand met verse rouw en hoorde dingen die mij schokten. Hier bleek wat ik eigenlijk al wist. Mensen weten en durven niet te delen in andermans verdriet. Ik hoorde dat velen verschrikt een stapje achteruit zetten in het gezicht van zoveel pijn. -na ons gesprek heb ik hier nog lang over nagedacht- De mensen met de schrik voor het breken zijn dat misschien degenen die van verre staan op Golgotha? Te ver om te zien hoe nabij God komt in de wonden. Beseffen ze eigenlijk wel wat ze missen?
Susannah Spurgeon schrijft: ‘Wij lijden, in meerder of mindere mate, onder de voortdurend veranderende omstandigheden. Misschien hebben we door onze wisselvalligheid en veranderlijkheid het verdriet in deze wereld zelfs groter gemaakt. Maar nooit, zelfs niet voor één ogenblik, heeft onze God de liefde waarmee Hij ons van alle eeuwigheid liefgehad heeft, teruggetrokken. Nooit heeft Hij iemand verlaten of vergeten die haar vertrouwen op Hem gesteld had. Zijn goedertierenheid houdt nooit op. Bij Hem is geen verandering of schaduw van omkeer. ‘want al zouden bergen wijken en heuvels wankelen, Mijn goedertierenheid zal van u niet wijken en het verbond van Mijn vrede zal niet wankelen, zegt de HEERE, uw Ontfermer.’ (Jes.54:10). O mijn Heere, U Die mij liefhebt, laat de steun en troost van dit ‘Mijn goedertierenheid zal van u niet wijken’ diep in mijn ziel zinken. Geef me kracht om alle moeilijkheden moedig tegemoet te treden, elk kwaad te weerstaan en elke beproeving te dragen met de moed die deze verzekering ons geeft! – einde citaat.
Moeilijkheden moedig tegemoet tredend. De ander zien door de bril van het Koninkrijk. Mij ontbreekt vaak de moed om niet weg te kijken bij pijn. Hij geeft moed. Mij ontbreken vaak de woorden. In Hem mag stilte zijn. Momentjes samen onderweg met degenen die gebroken zijn. Richt je maar op degenen die je pad kruisen, bij wie God je aandacht bepaald. Voor hen mag je bidden, naar hen mag je luisteren. Wat een zegen! Samen onderweg. Delend vanuit Zijn overvloed!
“Daarom, mijn geliefde broeders, wees standvastig, onwankelbaar,
altijd overvloedig in het werk van de HEERE, in de wetenschap dat uw inspanning niet tevergeefs is in de Heere.”
1 Korintiërs 15:58
Soli Deo Gloria!
Deo Volente, tot blogs!
Lees tip: Hooglied H2
BLOG 95 – Vrijdag 24 april 2026
