“U dan die gelooft, is Hij kostbaar!”

Mijn geestelijk landschap strekt zich uit in woeste wildernis zover ik kijken kan. Ik weet van een overvloed aan levend water. Waarom voel ik mij dan toch als een dorre zandwoestijn? Ach, in de bodem van mijn hart ligt het vaste geloof; God is onveranderlijk trouw. Zijn liefde is niet veranderd! Dat heeft Hij mij keer op keer bewezen. ‘Mag ik het opnieuw ervaren Heere?’

In twee verschillende preken hoorde ik de afgelopen week. ‘Water stroomt altijd naar de laagste plek.’ En ja, daar mag ik ook van getuigen. Maanden terug zat ik op de bodem van de put. Daar op de bodem mocht ik leunen op de Hoeksteen, Christus. Ik mag getuigen, de HEERE geeft kracht naar kruis! In die periode heb ik ook mijn hart op papier gezet in een tekening. Ik ging ‘er donker door’, ik gaf er woorden aan in een gedicht.

“Daarom staat er in de Schrift: Zie, Ik leg in Sion een hoeksteen die uitverkoren en kostbaar is;
en: Wie in Hem gelooft, zal niet beschaamd worden.”

1 Petrus H2 vers 6

Maar nu is het weer zo anders.. Ik schrik er van, begin ik nu terug te verlangen naar die zo intens moeilijke tijd? Ik zucht richting de blauwe hemel, zittend in onze achtertuin. Ik heb zojuist mijn ontbijt achter de kiezen. Een kom yoghurt met notenmengsel en perzik. Dat was weer een smakelijk en goed begin van deze zonovergoten dag. Geen wolkje aan de hemel te zien. Mijn aandacht wordt getrokken naar beweging tussen het groen. Het is een koolmees die rupsjes komt halen uit de appelbomen haag. Ik zie haar meerdere keren terugkomen, waarschijnlijk heeft ze nog jongen in haar nest. De hommels zoemen van bloem naar bloem. De tere Akelei buigt soms door onder hun gewicht. Ach, was mijn leven maar zo eenvoudig als dat van de vogels. De hemel van mijn ziel onbewolkt en ook zo heerlijk helderblauw! Ik ga een bak koffie zetten en neem ook mijn Bijbel en dagboek mee naar buiten. De dag tekst van vandaag;

“Voor u dan die gelooft, is Hij dierbaar.” (1 Petrus 2.7a).
“De zaligheid is geen verdienste, maar genade. Daarom hoeft niemand te wanhopen vanwege zijn bloedrode zonden. Het rijke bloed van mijn dierbare Zaligmaker maakt ze wit als sneeuw. O, dat arme, twijfelende zielen toch meer zicht hadden op de waarde en werkzaamheid van dat bloed, dat vele miljoenen zwarte zondaars gereinigd heeft en nog reinigen zal. Dit bloed maakt hen tot goed gezelschap voor God en het Lam!

Wat zouden ze bemoedigd worden als ze naar de Bron kwamen die geopend is tegen de zonde en tegen de onreinheid. Daar is water in overvloed, vrij verkrijgbaar voor iedere dorstige ziel die het uitroept: ‘Was mij, Zaligmaker, of ik sterf!’ O, had ik maar meer zicht op de vrijheid en volheid van de volbrachte zaligheid. Was mijn kleine hart maar groter, om méér te kunnen bevatten van de liefde van de Zaligmaker voor arme, behoeftige zondaars!” – Citaat uit ‘De VREUGDE van mijn HART’ – Ruth Bryan

Na mijn stille tijd zoek ik een preek die ik kan beluisteren tijdens het doen van het huishouden. Ik vind een preek met de titel, ‘voor u dan die gelooft, is Hij kostbaar.’ Terwijl ik de was door mijn handen laat gaan, wordt Hij zo kostelijk geschilderd dat ik op den duur weer in mijn stoel in de achtertuin moet gaan zitten. Niet tot iets in staat, dan enkel tot een verwonderd en stil luisteren. De tranen wegvegend die niet verborgen blijven achter mijn zonnebril. O, Heere Jezus… Hoe MOOI is Hij!

Aan het einde van de preek zegt de dominee het volgende; ‘Het is een teken van geloof als je keer op keer verlangt meer van Hem te leren, om opnieuw gevuld te worden met Zijn liefde. Maar de dominee voegde daar ook het volgende aan toe; ‘Misschien denk je; als ik maar meer oprecht vernederd was. Als ik Hem maar meer echt nodig had in mijn dagelijks leven. Of als ik maar meer écht dorst had.’ ‘Als ik maar meer..’ Maar nee, niet zo! Mijn hart roept het uit als antwoord. O, zou Hij niet genoeg zijn?! Voor u dan die gelooft is Hij kostbaar! Hij is GENOEG!!

“Kom naar Hem toe als naar een levende steen, die wel door de mensen verworpen is, maar bij God uitverkoren en kostbaar.”

1 Petrus H2 vers 4

Vanmiddag moet ik ‘de boel de boel’ laten. Het wasgoed wacht maar tot morgen. Hier in de schaduw en in de rust van onze achtertuin ontstaat dit blog verhaal. Want ik kan Zijn kostbare Gestalte toch niet ‘voor mijzelf houden?’ Gebrekkige woorden rijgen aaneen. Elke menselijke gedachte, elk woord, elk lied en elke taal komt oneindig tekort in de verheerlijking van dit Lam. HOE kostbaar is Hij! Dan te bedenken dat Gods kinderen hier slechts glimpjes zien. Een stille verwondering blijft over. ‘Wij zien het, maar doorgronden het niet.’ Maar straks mogen we Hem kennen én voor eeuwig groot maken!

Halleluja!

“De steen, dien door de tempelbouwers
Verachtlijk was een plaats ontzegd,
Werd tot verbazing der beschouwers,
Ten hoeksteen door God zelf gelegd.
Dit werk is door Gods alvermogen,
Door ’s HEEREN hand alleen geschied.
Het is een wonder in onz’ ogen.
Wij zien het, maar doorgronden ’t niet.”

Psalm 118 vers 1 berijming 1967

Lees tip: Psalmen Hoofdstuk 118 vers 16-29

Tot blogs!

BLOG 26 – woensdag 7 juni 2023