“Hoe de Pinkster Geest richt op het Doel.”
Het licht wordt warmer en zachter, de schaduwen groeien langer. Deze mooie lente avond spenderen mijn man en ik op onze volkstuin. De roep van de kalkoenen van een tuinbuurman doen me glimlachen, maffe beesten. Maar als later het ‘grutto, grutto’ klinkt dwaalt mijn blik zoekend naar boven. Dan treffen de pastel kleurige wolken me bij verassing, wauw, wat schildert onze Schepper oneindig mooi!
Het volkstuincomplex ligt aan de rand van de polder, afgelopen week graasden de koeien aan de andere kant van de sloot. De boer zet regelmatig een nieuw stuk af zodat er steeds jong lente gras beschikbaar is voor de dames. Ben je wel eens gaan zitten zo aan de rand van een weiland, dicht bij een grazend koppel koeien? Ik doe dat elke zomerperiode meerdere malen, gewoon omdat het kan. Afhankelijk van hun plaats in de kudde kijken ze me angstig nieuwsgierig of brutaal nieuwsgierig aan.. Zo van ’wie ben jij’ of ‘wat moet jij?’ Na een korte onderzoekende blik blijkt dat deze koeien duidelijk gewend zijn aan mensen. Onverstoorbaar klinken de ruwe tongen langs het malse lente gras. Even verderop word gretig gedronken uit de poldersloot.
Toch achtervolgt mij al langere tijd een hardnekkige schaduw. Goddank mag ik af en toe vergeten in momentjes van groen of in het krijgen van zwarte vingernagels en knieën. De Heere is goed voor mij en toch zie ik het zo vaak niet. Regelmatig haalt de schaduw mij in en dreigt mij te verpletteren. Haar zwaarte beneemt mij de adem en verblind mijn ogen door pijn. Maar wat het ergste is, mijn hart kan Hem dan niet meer horen. ‘Waarom vragen’ gaan richting de hemel. Misschien herken je hier iets van. De schaduw heeft een naam, al is het ook een werkwoord; ‘ROUW.’
Ik vraag me af, wat zouden de discipelen gevoeld hebben toen hun Meester was gestorven aan het kruis? Het was natuurlijk vele malen erger dan mijn verdriet. Het was de meest rauwe rouw die je je kunt voorstellen. Hun geloof, hoop én Liefste was gestorven. Maar Jezus was na die drie inktzwarte dagen en nachten, opgestaan uit de dood! Nadat Hij hen vertroost had door meerder malen aan hen te verschijnen, ging Hij ten hemel. Maar gaf hen ook de belofte van de Geest die komen zou! Daar hielden de discipelen zich aan vast.
“En toen de dag van het Pinksterfeest vervuld werd, waren zij allen eensgezind bijeen.
En plotseling kwam er uit de hemel een geluid als van een geweldige windvlaag en dat vervulde heel het huis waar zij zaten.”
Handelingen H2 vers 1-2
De discipelen keken verwachtingsvol uit naar de komst van de Geest. Wat een spiegel voor mij! Beschaamd ben ik over mijn opstandig zijn, over mijn dwalen. Het doet me denken aan een tekst die de dominee afgelopen zondag citeerde. ‘Want Ík, de HEERE, ben niet veranderd, ú kinderen van Jakob, bent daarom niet omgekomen.’ (Maleachi 3.6). O enkel genade dat Hij dit mokkende kind nog verdraagt! Ja, ik heb verdriet en dat mag er zeker zijn maar de Trooster IS gekomen. De Heilige Geest is uitgestort. We mogen pleiten op Zijn beloften!
“Och, schonkt Gij mij de hulp van Uwen Geest!
Psalm 119 vers 3 berijmd
Mocht die mij op mijn paan ten leidsman strekken!
‘k Hield dan Uw wet, dan leefd’ ik onbevreesd;
Dan zou geen schaamt’ mijn aangezicht bedekken,
Wanneer ik steeds opmerkend waar’ geweest,
Hoe Uw geboôn mij tot Uw liefde wekken.”
Wat gelooft gij van de Heilige Geest?
Heidelbergse Catechismus vraag&antw. 53.
“Eerstelijk dat Hij te zamen met de Vader en de Zoon waarachtig en eeuwig God is. Ten andere dat Hij ook mij gegeven is, opdat Hij mij door een waar geloof Christus en al Zijn weldaden deelachtig make, mij trooste en bij mij eeuwigelijk blijve.”
Schuld belijden is weer nodig en ook de opnieuw geboren vraag; ‘HEERE, wat wilt U dat ik doen zal?’ Er komen steeds weer zulke moeilijke vragen op mijn pad. Ik weet werkelijk niet waarheen! Onder ‘de blote hemel’ stel ik vaak de grootste vragen. Zo is mijn tuin tijd zelden alleen tuinieren. Er zijn vaak hele gesprekken met Boven. De volgende ochtend, weer thuis. Mag ik alles aan de Heere vertellen en komt mijn hart er ook in mee.. Dat is pure genade, dat is het werk van de Geest.
Verrassend genoeg geeft Hij antwoord in een filmpje van een christelijke jonge vrouw die ik al enige tijd volg op YouTube. Ik zie haar kippen scharrelen, ze schenkt een kop thee. Rustgevende muziek klinkt. Ik mis de helft want ondertussen zucht ik ook weer naar Boven. Dan eindigt dit filmpje met de volgende Bijbeltekst.
“Want al zouden bergen wijken en heuvels wankelen, Mijn goedertierenheid zal van u niet wijken en het verbond van Mijn vrede zal niet wankelen, zegt de HEERE, uw Ontfermer.”
Jesaja H54 vers 10
Zijn er woorden als antwoord op Zijn heilige ontferming? Mij rest een zoete stilte. Dat de Meester mij kent, het diepe weten door Hem geliefd te zijn … Dat is meer, zoveel méér dan genoeg! Dan rijst uit de bodem van mijn ziel een nieuw lied. Kon het zijn, lofzang zonder einde!
“Uw goedheid HEER, is hemelhoog;
Psalm 36 vers 2 berijmd
Uw waarheid tot de wolkenboog;
Uw recht is als Gods bergen;
Uw oordeel grond’loos Gij behoedt,
En zegent mens en beest, en doet
Uw hulp nooit vrucht’loos vergen.
Hoe groot is Uw goedgunstigheid!
Hoe zijn Uw vleug’len uitgebreid!
Hier wordt de rust geschonken;
Hier ’t vette van Uw huis gesmaakt;
Een volle beek van wellust maakt
Hier elk in liefde dronken.”
Lees tip: Romeinen H8 vers 1-17
Tot blogs!
BLOG 23 – Donderdag 25 mei 2023
