“Pastoraat op de weg naar Huis.”
Na Pasen
Het hoogtepunt van Pasen ligt weer achter ons. Misschien heb je het nodig te horen dat geestelijk leven niet afhankelijk is van de kalender. Rond de christelijke feestdagen kan een bepaalde sociale druk ontstaan. Als er “niets uitzonderlijks bij jou” gebeurt kan dat meer onrust geven dan nodig is want;
“Jezus Christus is gisteren en heden Dezelfde en tot in eeuwigheid.”
Hebreeën 13.8
Het verhaal van de Emmaüsgangers kwam hier verschillende keren voorbij tijdens de Paasdagen. Het raakte opnieuw mijn hart. Ik geloof dat dit verhaal van deze twee reizigers een bijzondere bemoediging bevat voor mensen die rouwen.
Zie je ze lopen? Hun stemmen klinken vertwijfeld, nu en dan verstikt door tranen spreken ze met elkaar. Hun hart is gebroken met het sterven van hun Meester. Het gruwelijke van Zijn lijden en dood heeft hen diep geschokt en verward. Zo in de ‘bubbel van hun verdriet’ gaan ze samen over de weg richting huis. Dan voegt een Man zich bij hen op de weg. Hij informeert naar het onderwerp van hun gesprek en vraagt waarom ze zo verdrietig kijken. Onze reizigers zijn werkelijk verbijsterd dat deze Man geen idee heeft welke dingen zich hebben voltrokken in Jeruzalem. Wat er gebeurt is met de Rabbi uit Nazareth, is het gesprek van de dag! ‘Bent U als enige een vreemdeling in Jeruzalem dat U niet weet welke dingen daar in deze dagen gebeurd zijn?’ (Lukas 24.18b)
Welke? Vraagt Hij. Hier wil ik even pauzeren. Jezus (Hij is het) ziet hun verdriet.. De Schepper van hemel en aarde en alwetende God heeft het niet nodig dat zij Hem iets zouden zeggen. Hij heeft alle antwoorden. Jezus wist dat hun beider hart het vertellen nodig had. Daarom zegt Hij ‘Welke dingen?’ Hij nodigt hen uit hun verdriet, hun gebroken hoop aan Hem te vertellen! En dat vraagt Hij nog! Lieve lezer ik weet niet hoe je hart op dit moment is maar ik weet wel dat we God eren door Hem ons gehele hart bekend te maken. Hij wijst hierin Zelf de weg in Filippenzen 4.6-7.
“Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God;
en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.”
Dit is de O zo heilzame weg die de HEERE wijst als wij ons suf piekeren over de talloze kleine en grote dingen in ons leven. Breng de zorgen in het licht, bij Hem! In deze weg wil Hij de hoogste vrede schenken. Er is een God Die hoort!
Terug naar de reizigers richting Emmaüs, ze begrijpen er helemaal niets van! ‘En wij hoopten dat Hij het was Die Israël zou verlossen. Maar al met al is het vandaag de derde dag sinds deze dingen gebeurd zijn.’ Lukas 24.21a. Gevangen in hun verdriet draaien ze rondjes in hun gedachten, steeds zien ze de droevige gebeurtenissen op de kruisheuvel weer voor zich en herbeleven ze de pijn. Jezus luistert, vol van geduld en liefde is Hij!
Berisping en onderwijs. Jezus gaat onze reizigers terecht wijzen met de woorden; ‘O onverstandigen en tragen van hart! Dat u niet gelooft al wat de profeten gesproken hebben! Moest de Christus dit niet lijden en zo in Zijn heerlijkheid ingaan?’ Verschrikt kijken ze op, ineens heeft Hij hun onverdeelde aandacht. Deze mede reiziger blijkt bijzonder thuis in de Thora. Hij verteld hen allerlei oude bekende en tegelijkertijd verbijsterend nieuwe dingen over de Messias. Werkelijk, vóór ze het weten nadert de afslag richting huis. Maar ze zijn nog niet klaar met luisteren, deze Man moet mee!
Blijf bij ons! Jezus “dwingen” je huis binnen te komen. Dat kan en mag dus. Het doet me denken aan de worsteling van Jakob met dezelfde Man en zijn uitspraak; ‘Ik zal U niet laten gaan, tenzij U mij zegent.’ (Genesis 32.26b). Als je verstaat dat het gat in je hart en leven alleen door Hem vervult kan worden. Als je hart in liefde gaat branden voor en door Hem, dan kun je Hem niet laten gaan zonder Zijn zegen. Dan is Jezus ineens je levensdoel geworden!
Jezus laat zich verbidden en als ze samen in Emmaüs de maaltijd gebruiken blijkt de medereiziger zich ineens als de Gastheer te ontvouwen. Hij zegent en breekt het brood en op dat moment worden hun ogen geopend, ‘en zij herkenden Hem, maar Hij verdween uit hun gezicht.’ (Lukas 24.31). Wat een schok van vreugde. Het was Jezus Zelf Die met hen sprak!
“En zij zeiden tegen elkaar: Was ons hart niet brandend in ons, toen Hij onderweg tot ons sprak en voor ons de Schriften opende?”
Lukas 24.32
In blijdschap springen ze op van de tafel, ze hebben Jezus gezien, Hij leeft! Dat moeten Zijn bedroefde discipelen direct weten! Spoedig bevinden ze zich opnieuw op de weg richting Jeruzalem. Ik vermoed dat ze de weg terug wel harder gelopen zullen hebben.. ‘Want de liefde van Christus dringt ons.’ (2 Korinthe 5.14a). Als ze eindelijk arriveren worden ze met blijde uitroepen begroet:
“De Heere is werkelijk opgewekt en is aan Simon verschenen.”
Lukas 24.34b
Ja, de Heere is waarlijk opgestaan! De Zon komt op. Paasmorgen. In de opgestane Heiland is de weg geopend voor iedere zondaar die in geloof Christus mag omhelzen. In Hem is de toegang vrij tot herstelde vrede met God! Zo heeft Jakob al in het oude testament God in Christus ontmoet. ‘Jakob gaf die plaats de naam Pniël. Want, zei hij, ik heb God gezien van aangezicht tot aangezicht en mijn leven is gered. En de zon ging over hem op, toen hij door Pniël gegaan was; hij ging echter mank aan zijn heup.’ (Genesis 32.30-31). De volgelingen van de levensvorst gaan op weg richting Huis. Ze gaan mank in zichzelf maar leven uit en door Hem! Zo gaat het door het tranendal van dit aardse leven naar eeuwig Thuis! In de tussentijd, nooit alleen onderweg..
“U zij de glorie opgestane HEER!”
Lees tip : Lukas 24 vers 13-35
Deo Volente, tot blogs!
BLOG 83 – woensdag 23 april 2025
