“Durf jij de stilte onder ogen komen?”
‘Volg je hart, want dat klopt!’ Misschien heb je die uitspraak wel eens gehoord of gelezen. Het klinkt natuurlijk mooi en het is super hip vanuit je gevoel te leven maar.. iets waar je een goed gevoel bij hebt, hoeft zeker niet tot Gods eer of heilzaam voor je ziel te zijn!
“Arglistig is het hart, boven alles, ja, ongeneeslijk is het, wie zal het kennen? Ik, de HEERE, doorgrond het hart, beproef de nieren, en dat om ieder te geven overeenkomstig zijn wegen, overeenkomstig de vrucht van zijn daden.”
Jeremia 17.9-10
De achterliggende periode wist ik een tijd van stilte en rust, broodnodig te hebben. Niet langer wegvluchten in allerlei bezigheden. Het was nodig te stoppen met het zoeken van vervulling in mensen, plaatsen of dingen. Leugenachtig is het hart, ja ik had en heb het opnieuw nodig waar te worden voor God. Niet alleen in de dagelijkse dingen maar met AL wat ik ben, daarvoor was het nodig heel bewust de ruis te stillen.
Stil de ruis! Je kan dit natuurlijk op allerlei verschillende manieren doen. Ik koos voor een sociale media sabbatical en verwijderde de Instagram app. Ik nam ook het boekje ‘Koester je hart’ uit de kast. Mirjam van der Vegt deelt hier 40 stiltetips. Zo las ik na 4 dagen introductie, vandaag de 13e dag van de 40 dagen stilte tijd. Ik heb al snel ontdekt dat als je zoekt stil te worden, je je zomaar juist in oorlogsgebied bevind! Daar over later meer.
“Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is,
want daaruit zijn de uitingen van het leven.”
Spreuken 4.23
Drie treden. Mirjam van der Vegt legt het stil worden uit in drie treden. De eerste trede de herademing, de tweede trede de struikeling en de derde trede de innerlijke stilte. Met de trede van de herademing heb ik al veel positieve ervaring. Er zijn veel uiterlijke stilte momenten in mijn dagelijks leven waar ik op adem kan komen. Het wandelen en het genieten van de stilte in Gods schepping is dagelijks onderdeel van mijn leven. Door mijn gevoeligheid heb ik oog voor alle kleine wonderen in het leven van elke dag.
De struikeling.. Mijn gevoeligheid maakt ook dat ik de intensiteit van het leven soms maar moeilijk onder ogen kan zien. Daar waar ik gebroken ben, daar waar het dagelijks schuurt. Het is tijd daar opnieuw geheel bij stil te staan. Te kijken met aandacht, koester je hart. Beste lezer, ik weet niet of je dit wel eens werkelijk hebt geprobeerd.. Het bracht mij acuut bij de tweede trede tot innerlijke stilte, de struikeling.
“Ons ego is het grootste probleem dat vrede in de weg staat. Jezus is gekomen om oorlog te voeren met je eigen ‘ik’. We mogen dat ego door Hem laten afleggen. Als je denkt geen ego te bezitten omdat je jezelf niets waard vindt, heb je het mis. Je zet de stem die jou waardeloos verklaart op de troon, in plaats van God zelf. Dat is ook een vorm van hoogmoed die verdwijnen moet.” einde citaat – Arie de Rover van retraitecentrum Reno Vita
In de vuurlinie. Stil worden is ook ‘zijn met dat wat er is’. In mijn weg tot innerlijke stilte ontdekte ik een ‘niet eens zijn met Gods weg in mijn leven’ een weerbarstigheid en hoogmoed waar ik bang van werd. De worsteling met God kan zó ongelooflijk diep gaan. Zonder daar verder over uit te weiden -het is tussen de Allerhoogste en mij- wil ik dit wel benoemen. Innerlijke stilte bereiken buiten de werkelijke overgave aan de HEERE om, is een illusie! Juist als je zoekt stil te worden voor God, komt de duivel in beweging. Geestelijke bestrijding van binnen én buiten af! Een vraag om over na te denken;
Vertrouw jij de Legeraanvoerder? Vertrouw jij op Jezus tactiek en vaardigheden?
Mirjam van der Vegt
Deze zondagochtend is het laatste Psalm vers dat we zingen raak. “Wie heb Ik nevens U omhoog? Wat zou mijn hart, wat zou mijn oog, op aarde nevens U toch lusten? Niets is er waar ik in kan rusten. Bezwijkt dan ooit, in bittere smart of bange nood, mijn vlees en hart, zo zult Gij zijn voor mijn gemoed mijn Rots, mijn deel, mijn eeuwig goed.” – Psalm 73.13
De stilte reis. Het kan haast niet te doen zijn om je gebrokenheid onder ogen te komen, om de pijn te zien. Ik denk aan een tekstgedeelte dat mij bijzondere troost gaf in het verleden en nu nog warm nagloeit. Hopelijk mag het ook voor u of jou tot bemoediging zijn;
“Ú ziet het wél, want U aanschouwt de moeite en het verdriet,
opdat men het in Uw hand geeft..”
Psalm 10.14a
Ik blader terug in het ‘Koester je hart’ boekje en lees het volgende over de weg naar innerlijke stilte; ‘deze reis eindigt zónder bepakking en je mag vaak genoeg zitten. Geen weg omhoog maar naar beneden, dieper je hart in. De gids is een Man die alles weet van wegen die naar beneden gaan en lasten die zwaar zijn.’ – einde citaat. Ik schreef zelf, onbewust in dezelfde lijn, het volgende gedicht.
“Mijn lieve kind, al geloof je het nu niet,
als je straks nog weer meer je eigen scherven ziet
zal Ik er zijn.
Je de krachten geven, adem te halen in de pijn..
Maar zijn je armen nog te kort of je hart te bang en klein
jezelf écht te zien,
omarm dan Mij, Ik zal het voor je dragen.
Tot je stukje bij beetje door Mijn zachte kracht,
scherf voor scherf hier bij Mij hebt Thuis gebracht.
Daar stilt elk gemis, in Hem die zo laag geworden is.
Daar vol vloeit elk verlangen,
van het Lam – dat waarlijk zacht en moedig is.
Laat Hem de dank ontvangen!“
“Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.
Neem mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.”
Mattheus 11.28-30
Ga je mee op reis?
Lees tip: Psalm 73
Deo Volente, tot blogs!
BLOG 74 – Zondag 3 november 2024
Eén reactie
Pingback: