“Gezonde grenzen en de lente van de ziel.”
De hamvraag. Pas kreeg ik weer de vraag van een kennis. Hoe gaat het met je? Er is een periode geweest dat ik niets liever wilde dan dat mensen dit mij zouden vragen.. Nu is het vooral een vraag waar ik niet goed raad mee weet. O, ik ben bijdehand genoeg en kan vaak heel goed benoemen hoe en wat.. Maar ik merk dat ik me enorm geremd voel. Mijn ervaring is dat mensen eerlijkheid soms zo moeilijk kunnen dragen.. Allereerst, ik krijg de vraag zelden. Dat is ook logisch want ik heb nog erg weinig ‘sociale batterij’ daarom zal je mij niet zien op feestjes. Ik ben al blij als ik eens één op één met iemand kan afspreken.
“Hoe gaat het met je?”
Ik antwoordde op de vraag dat het redelijk ging, wat beter dan voorheen. Prompt werd ik uitgenodigd voor een samenkomst ergens. Op relatief kleine schaal en voor een mentaal gezien gezond mens absoluut een laagdrempelige situatie. Ik heb vriendelijk bedankt, mijn grenzen aangegeven en mijn waardering voor het mooie initiatief uitgesproken.
Na dit korte gesprekje bedacht ik mij hoe belangrijk het is dat mensen die ‘onzichtbaar ziek’ zijn heel duidelijk communiceren wat ze nodig hebben. Dan natuurlijk altijd op een vriendelijke manier. Mensen weten vaak niet waar ze goed aan doen, een open communicatie kan heel verfrissend zijn voor alle betrokkenen!
Het hout opnemen. Ik denk dat ik nu richting het einde van het proces kom wat ook wel ‘de nacht van de ziel’ genoemd word. Delen van mijn innerlijk zijn gestorven. Het is niet alleen psychisch, ook geestelijk! Laatst hoorde ik in een preek dat het na volgen van de Heere Jezus niet kan zonder je kruis op te nemen. We denken dan vaak aan alles wat wij onder ‘lijden’ scharen. Dat is natuurlijk ook het kruis. Wat me bijbleef is dat deze dominee zei; ‘je neemt het hout op, waaraan je sterft.’ Ja, en daarom is dit stervensproces niet alleen pijnlijk maar ook ongekend hoopvol! Het gaat achter Jezus aan..
“Je bent slechts gezaaid Mijn kind.
Beauty in the Broken
Zodat jij alleen in Mij nieuw leven vind.”
“Uit de benauwdheid heb ik tot de HEERE geroepen,
Psalm 118.5
de HEERE heeft mij verhoord en in de ruimte gezet.”
Opstandingskracht. De HEERE geeft mij kracht voor elke nieuwe dag, Hij is zo onuitsprekelijk goed voor mij! Weet je, als je in het stik dik donker bent geweest. Niet zomaar voor even maar hele seizoenen lang, dan ga je pas echt werkelijk het licht waarderen! Dat ik er nog ben, dat ik nog leef. Dat is enkel en alleen te danken aan mijn Vader. De glimpen van Zijn vriendelijk aangezicht hebben mij door deze afschuwelijke tijd geloodst. Ja, Hij heeft mij Zelf gedragen. Want op sommige plekken.. daar was helemaal geen weg.
Leerschool. Ik heb de afgelopen jaren geleerd met weinig kracht te leven. Een krachteloos leven houd het lijntje kort met de Almachtige. Ik zou werkelijk niets anders wensen dan DIT leven. Dit heeft de HEERE in Zijn wijsheid voor mij bepaald. Er is werkelijke rust en vrede in het hart van Zijn wil! Daar mag ik mijn vermoeide hoofd te rusten leggen.
Hij leert mij dingen die ik zonder mijn mentaal ziek zijn, never nooit geleerd zou hebben. Eigenwijs mens dat ik ben! Voorheen was ik zo vaak ongeduldig en gefrustreerd over kleine dingen. Ben ik nu altijd geduldig? Nee, zeker niet. Maar Hij leert geduld! Voor het vak, ‘Uw wil geschiede’ daar zal ik al mijn levensdagen wel geen diploma voor krijgen. ‘Jezus school gaat pas uit als men voorgoed de ogen sluit.’
“Hoe zalig is het volk, dat naar Uw klanken hoort!
Zij wand’len, HEER, in ’t licht van ’t Godd’lijk aanschijn voort;
Zij zullen in Uw naam zich al den dag verblijden;
Uw goedheid straalt hun toe; Uw macht schraagt hen in ’t lijden;
Uw onbezweken trouw zal nooit hun val gedogen,
Maar Uw gerechtigheid hen naar Uw woord verhogen.”
Psalm 89 vers 7 – berijmd
Teleurstelling. Terug naar de inleiding van dit blog verhaal. Tegenwoordig ben ik meer dan voorheen oké met mijn grenzen. Ik weet ook steeds beter waar die liggen. Maar het blijft moeilijk om mensen teleur te moeten stellen. Ik bid dat mijn herstel voorspoedig mag zijn en dat ik ook in ‘real life’ weer meer met familie en vrienden kan afspreken. Intussen zoek ik naar manieren om mijn comfortzone uit te breiden. Dat is best spannend want ik doe nu dus vaak dingen die buiten die comfortzone liggen, want daar ligt de groei! Tegelijkertijd ben ik dankbaar dat dit geen race is en dat langzamer vaak juist sneller gaat.. Alles op de juiste tijd!
“Voor alles is er een vastgestelde tijd,
en er is een tijd voor elk voornemen onder de hemel.”
Prediker 3.1
Tere groei. Dat ik hier ‘zomaar’ over groei en herstel mag delen.. het stemt tot verwondering en het maakt me stil. De HEERE doet zulk bijzonder helend werk in mijn leven! Hij weet hoe gebroken ik ben, Hij weet precies wat ik nodig heb. ‘Genees mij, HEERE, en ik zal genezen worden, verlos mij, en ik zal verlost worden, want U bent mijn lofzang.’ (Jeremia 17.14). Christus navolgen is werkelijk het allerbeste leven ooit, ik heb nog geen seconde spijt gehad! Het genezingsproces is nog piepjong en teer, het voelt kwetsbaar om dit te delen. Maar toch mag ik zeggen dat ik weer de zin en wil heb om het leven te leven, met slechte dagen en al.
Voor mijn mede strijders in het donker: weet, ook aan de zwartste nacht en de koudste winter komt een eind! Val maar op Hem die de Weg, de Waarheid en het Leven is. Als je in Hem geborgen bent ligt er een vaste Rots onder je pijn en verliest de dood haar macht!
Lees tip: 1 Korinthe 15 vers 35-49
Tot blogs!
BLOG 48 – vrijdag 20 oktober 2023
